Wystawa prezentuje prace Kateřiny Černej, która przeszła od malarstwa do asamblażu, używając tempery, tuszu, skrawków tkanin, koronek i innych technik mieszanych. Jej sztuka eksploruje oniryczne rzeczywistości, świat kobiecy i nostalgiczne pejzaże miejskie, w tym Pragę widzianą z perspektywy Wełtawy.
Urodzona w Pradze w 1937 roku Kateřina Černá studiowała na Akademii Sztuk Pięknych, zanim przeszła od malarstwa do asamblażu. Jej unikalny język artystyczny wykorzystuje temperę, tusz, skrawki tkanin, koronki, wstążki, sznurki, koraliki, a nawet folię aluminiową, tworząc prace, które wywołują pierwotną i uniwersalną, oniryczną rzeczywistość, splecioną z tajemnicą świata kobiecego. Wystawa zagłębia się w jej „spokojne, kudłate ogrody”, które przywodzą na myśl mityczne krainy Amazonek i nimf, a także przyjemne krajobrazy przypominające karuzele z dzieciństwa i łąki. Černá przekłada również swoje obrazy na linoryt i akwafortę, zebrane w kompletne księgi wypełnione wspomnieniami, snami i opowieściami. Dzieła te, często w połączeniu z tekstem literackim, są prezentowane obok materiałów efemerycznych, takich jak zaproszenia na wystawy, wiersze i listy osobiste, tworząc bogaty gobelin narracyjny, który łączy sztuki wizualne z opowiadaniem historii.