Wystawa zbiorowa kwestionuje liberalny model solidarności oparty na empatii, skupiając się zamiast tego na różnicy, niezgodzie i niezrozumieniu jako potencjalnych podstawach sojuszu zbiorowego. Bada, jak solidarność może rozpocząć się tam, gdzie kończy się wzajemne zrozumienie, a mimo to pielęgnować troskę i wspólne działania.
Wystawa zbiorowa „Wyciek, Naruszenie, Zróżnicowane Języki” zgłębia złożoność solidarności w erze naznaczonej kapitalizmem rasowym, (post)kolonialną nekropolityką i neofaszyzmem. Krytycznie analizuje ograniczenia obietnic liberalizmu dotyczących wolności, równości i praw jednostki, które mogą zaciemniać systemową przemoc i nierówności strukturalne. Czerpiąc z koncepcji „niedoskonałych solidarności” Aruny D’Souzy, wystawa sugeruje, że solidarność może powstawać i być praktykowana poza jednością, wzajemnym zrozumieniem i empatią. Bada, jak dywergencja, sprzeczność, błędne tłumaczenie i niezrozumienie mogą służyć jako siły generatywne dla sojuszu politycznego. Wystawa prezentuje różne strategie artystyczne, które eksplorują te pytania, wizjonując ruch w kierunku głębszych, bardziej radykalnych możliwości działania zbiorowego, które obejmuje i zachowuje różnice.
Wystawa jest współpracą między Kunstraum Niederoesterreich a programem PhD-in-Practice Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Gromadzi artystów takich jak andrea ancira, Tekla Aslanishvili, Caitlin Berrigan i inni, którzy zajmują się tymi tematami poprzez różnorodne podejścia formalne i koncepcyjne. Zespół kuratorski, w tym andrea ancira, Gris García, Yen Noh, Vrishali Purandare i Olga Zovskaya, wspiera tę eksplorację alternatywnych modeli solidarności.