Feldherrenhalle, czyli Sala Dowódców, została pomyślana jako hala honorowa dla najwybitniejszych austriackich dowódców wojskowych. Znajduje się tu 56 marmurowych posągów dowódców z okresu od X wieku do połowy XIX wieku, stworzonych przez różnych rzeźbiarzy w latach 1865–1877.
„Feldherrenhalle” (Sala Dowódców) w Muzeum Historii Wojskowości ucieleśnia wizję cesarza Franciszka Józefa I dotyczącą „Ehrenhalle der Armee” (Sali Honorowej Armii). Ta przedsionek miał upamiętniać najwybitniejszych austriackich dowódców wojskowych, których posągi miały inspirować do wiecznego naśladowania. W sali znajduje się 56 z 60 wybranych dowódców, których rodowód sięga od margrabiego Leopolda I Babenberga (zm. 994) po cesarskich dowódców polowych z okresu rewolucji 1848/49. Umieszczenie tych posągów podkreśla historyczną narrację o tym, że potęga monarchii Habsburgów spoczywała na barkach tych wybitnych generałów.
Zamówione począwszy od 1864 roku i ukończone w latach 1865–1877, rzeźby z marmuru karraryjskiego, każda o wysokości 186 centymetrów, zostały wykonane przez 31 różnych rzeźbiarzy, w tym wybitnych twórców, takich jak Vinzenz Pilz, Ludwig Schimek i Emanuel Max von Wachstein. Finansowanie około połowy posągów pochodziło od prywatnych darczyńców, często potomków przedstawionych postaci, podczas gdy reszta została pokryta ze środków publicznych. Podstawy posągów szczegółowo opisują sponsorów, artystów, przedstawione osoby i rok powstania, z towarzyszącymi tablicami powyżej wskazującymi okres życia władcy lub dowódcy. Filary sali ozdobione są „stucco lustro”, techniką dekoracyjnego tynku imitującego marmur, a rozmieszczenie posągów kieruje się zasadami chronologicznymi, z zauważalnymi wyjątkami dla centralizacji postaci dynastycznych Babenbergów i Habsburgów. Kolekcja obejmuje postaci, które historycznie sprzeciwiały się Habsburgom, takie jak Andreas Baumkircher i Johann Hunyadi, a nawet Albrecht von Wallenstein, który był kiedyś oficjalnie uznany za zdrajcę, co podkreśla niuansową reprezentację historyczną.