Ta wystawa zagłębia się w historię austriackiej potęgi morskiej, od jej wczesnych początków z siłami rzecznymi po znaczącą obecność marynarki wojennej na Morzu Adriatyckim. Podkreśla rolę marynarki w polityce zagranicznej, wyprawach naukowych i jej ostateczne rozwiązanie wraz z końcem monarchii austro-węgierskiej.
Wystawa „Seemacht Österreich” (Potęga Morska Austrii) śledzi ewolucję i znaczenie austriackiej marynarki wojennej na przestrzeni dziejów. Pierwotnie Cesarsko-Królewska Marynarka Wojenna (k. u. k. Kriegsmarine) była niedostatecznie reprezentowana w dawnym Muzeum Wojskowym (Heeresmuseum), z osobnym muzeum w Poli. Po II wojnie światowej utworzono dedykowaną przestrzeń wystawienniczą, aby zaprezentować ten kluczowy aspekt austriackiej historii wojskowej, obecnie uważany za centralny punkt wystawy stałej.
Ekspozycja szczegółowo omawia zaangażowanie monarchii Habsburgów w siły morskie w XVI i XVII wieku, głównie w celu ochrony wybrzeża i działań na Dunaju. Znaczące przejęcie marynarki nastąpiło wraz z okupacją Wenecji w 1797 roku, co sprawiło, że Wenecja służyła jako główny port w pierwszej połowie XIX wieku, zanim Pula i Kotora stały się głównymi bazami morskimi aż do końca monarchii. Rola marynarki w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa zyskała na znaczeniu w drugiej połowie XIX wieku, zwłaszcza dzięki zwycięstwu morskiemu pod Lissa w 1866 roku pod dowództwem Wilhelma von Tegetthoffa. Ta sekcja zawiera galery, modele statków, unikalne bomby balonowe Uchatiusa z oblężenia Wenecji w 1849 roku oraz pamiątki po dowódcach floty.
Poza funkcją wojskową, austriacka flota służyła jako narzędzie badań i projekcji obecności narodowej. Wyprawy na pokładach statków takich jak „Novara” (1857–1859) przyczyniły się do globalnego opłynięcia świata i odkryć naukowych, upamiętnionych modelami i dziełami sztuki. Wystawa obejmuje również pozamilitarne przedsięwzięcia morskie, takie jak austro-węgierska ekspedycja arktyczna (1872–1874), która doprowadziła do odkrycia Ziemi Franciszka Józefa. Wysiłki modernizacyjne pod dowództwem takich postaci jak arcyksiążę Ferdinand Maximilian, a później hrabia Rudolf Montecuccoli i Anton Haus, wzmocniły flotę. Wystawa podkreśla rosnące znaczenie marynarki w „erze imperializmu” jako narzędzia projekcji siły, wspierania handlu i symbolu statusu narodowego, prezentując unikalne artefakty i modele głównych okrętów wojennych, takich jak SMS Viribus Unitis.
Ostatnia sekcja dotyczy roli k. u. k. Kriegsmarine podczas I wojny światowej, w dużej mierze ograniczonej do Adriatyku z powodu blokad alianckich. Chociaż pancerniki odgrywały rolę, mniejsze jednostki, takie jak niszczyciele, torpedowce i łodzie podwodne, wraz z lotnictwem morskim, były kluczowe dla utrzymania kontroli nad wodami przybrzeżnymi i liniami zaopatrzeniowymi. Wystawa prezentuje wieżę zatopionego austro-węgierskiego okrętu podwodnego U 20, wydobytą w 1962 roku, symbolizującą koniec k. u. k. Kriegsmarine wraz z upadkiem Austro-Węgier w 1918 roku, po czym jej okręty zostały podzielone między państwa sukcesorskie i zwycięskie.