Ta wystawa łączy czeską i międzynarodową sztukę z "długiego stulecia" zapoczątkowanego założeniem Towarzystwa Patriotycznych Przyjaciół Sztuk w 1796 roku. Prezentuje ponad 450 dzieł sztuki 150 artystów, eksplorując tematy Człowieka, Świata i Idei poprzez malarstwo i rzeźbę.
Wystawa "1796–1918: Sztuka Długiego Stulecia" celowo i naturalnie łączy czeską oraz międzynarodową sztukę, koncentrując się na tym, co Narodowa Galeria w Pradze zgromadziła w swojej historii, zamiast polegać na pożyczkach. Wykracza poza typowy przegląd historii sztuki, aby ukazać szerokość zbiorów galerii, uwzględniając nierówną reprezentację artystów na podstawie nabytków.
Selekcja obejmuje ponad 450 dzieł 150 artystów podzielonych na trzy główne rozdziały: Człowiek, Świat i Idee, obejmujące zarówno malarstwo, jak i rzeźbę, w tym rzeźbę wolnostojącą i publiczną. Artyści tacy jak Josef Mánes i Pablo Picasso są prezentowani obok siebie, podkreślając różnorodne opinie artystyczne i pokolenia. Podziały tematyczne pozwalają na eksplorację podgrup, takich jak autoportrety, portrety rodzinne, pejzaże miejskie, krajobrazy oraz tematy religijne lub mitologiczne. Dwie współczesne interwencje architekta Jiříego Příhody i studia graficznego Najbrt kreatywnie nawiązują do wizualnych mediów XIX wieku, oferując współczesne spojrzenie na dziedzictwo tego okresu. Wystawa redefiniuje "długie stulecie", rozpoczynając się od założenia Towarzystwa Patriotycznych Przyjaciół Sztuk w 1796 roku, kluczowego momentu dla rozwoju sztuk pięknych w krajach czeskich i ustanowienia Pragi jako znaczącego europejskiego centrum sztuki.