Wystawa zgłębia czeską sztukę z lat 1939–2021, podważając koncepcję prostej historycznej kategoryzacji sztuki na czarno-białą. Prezentuje różnorodne i równoległe ujęcia jakości artystycznej, pokazując, jak czynniki społeczne, polityczne i ekonomiczne kształtowały ekspresję artystyczną.
Koniec ery czarno-białej nie jest wyczerpującym tytułem dla lat 1939–2021, lecz hasłem podsumowującym podejście, które dąży do uniknięcia pochopnej oceny ideologicznej analizowanego materiału z tego często bolesnego okresu. Celem jest pokazanie, że sztuka zawsze obejmowała wielorakie i równoległe koncepcje jakości artystycznej. Podstawowe bieguny sztuki tamtych czasów – oficjalna i nieoficjalna, abstrakcyjna i figuratywna, formalna i zaangażowana społecznie – wzajemnie warunkowały swoje istnienie, ale niemal nigdy nie występowały jako czarno-białe maksimum. Rozwój chronologiczny pozwala zatem zwiedzającym obserwować, jak szybko zmieniała się koncepcja jakości w czasie, nawet u poszczególnych artystów. Wystawa stała prezentuje sztukę jako świadectwo epoki: wynik nie tylko czysto autorskich, ale także społecznych, politycznych i ekonomicznych sił. Składa się z ponad 300 prac wyłącznie ze zbiorów NGP, bez żadnych wypożyczeń. Oferuje również metodologię opartą nie na hierarchicznym wyborze tego, co najlepsze w sztuce, lecz na próbie zrozumienia motywacji, stojących za tym, co w tamtym czasie tworzono i dlaczego; uzupełniają to przykłady wystaw i historii akwizycji.
Powiązana ekspozycja „Historie zbiorów: Meksykańskie grafiki i Zimna Wojna” (29/5 2025 – 24/5 2026) śledzi powiązania między Meksykiem a Czechosłowacją w okresie Zimnej Wojny. Podkreśla sztukę meksykańską jako alternatywę dla sowieckiego realizmu socjalistycznego i prezentuje prace takich artystów, jak Diego Rivera, David Alfaro Siqueiros i członkowie Taller de Gráfica Popular.