Ta wystawa prezentuje ponad dwieście eksponatów malarstwa, rzeźby i sztuki rzemieślniczej, dokumentujących artystyczne przemiany w Czechach i Europie Środkowej w latach 1200–1550. Zawiera prace ze zbiorów Narodowej Galerii w Pradze, uzupełnione o dzieła sztuki z sąsiednich regionów.
Na pierwszym piętrze Klasztoru św. Agnieszki Czeskiej prezentowana jest obszerna kolekcja ponad dwustu eksponatów obejmujących malarstwo, rzeźbę i sztukę zdobniczą. Podkreśla ona znaczące przemiany artystyczne i ewolucję formy i funkcji w Czechach i Europie Środkowej między 1200 a 1550 rokiem. Wystawione przedmioty pochodzą ze zbiorów Narodowej Galerii w Pradze i są kontekstualizowane dziełami sztuki z pobliskich regionów, takich jak Frankonia, Austria i Saksonia, z pracami artystów takich jak Hans Pleydenwurff, Albrecht Altdorfer, Hans Hesse i Lucas Cranach Starszy.
Wystawa śledzi ewolucję sztuki od epoki dynastii Przemyślidów, w tym dzieła związane ze św. Agnieszką Czeską, przez kwitnący okres Luksemburgów pod panowaniem władców takich jak cesarz Karol IV, którzy byli mecenasami mistrzów takich jak Mistrz z Madonną z Michle, Mistrz ołtarza z Vyššíego Brodu, Mistrz Teodoryk, Mistrz ołtarza z Třeboňa i Mistrz z Madonną z Czeskiego Krumlowa. Zaprezentowano również słynny „piękny styl”, który wyłonił się pod koniec XIV wieku i przyniósł sławę ziemiom czeskim. Późny gotyk i wczesny renesans za panowania Władysława II i Ludwika II są przedstawione z pracami Mistrza ołtarza św. Jerzego, Mistrza skrzyni z Puchnerów, Mistrza ołtarza z Litoměřic, a także rzeźbiarzy takich jak Mistrz Lamentacji z Žebráka i Mistrz Lamentacji ze Zvíkova. Wystawa kończy się dziełami sztuki z lat 40. XV wieku, takimi jak te autorstwa Monogramisty IW, odzwierciedlającymi dominującą estetykę renesansową w Europie Środkowej.