Wystawa rocznicowa w Centrum Exilarte prezentuje kompleksowy przegląd spuścizn kompozytorów prześladowanych i marginalizowanych w okresie narodowosocjalistycznym. Bada ich życie, twórczość, kontekst historyczny oraz trwałe znaczenie dla współczesnych badań i kultury pamięci.
Wystawa rocznicowa w Centrum Exilarte stanowi pierwszą panoramę spuścizn zachowanych przez Uniwersytet Muzyki i Sztuk Performatywnych w Wiedniu (mdw). Zagłębia się w życie, twórczość i dziedzictwo kompozytorów, którzy doświadczyli prześladowań i marginalizacji, umieszczając ich dorobek twórczy w kontekście historycznym i podkreślając jego znaczenie dla współczesnych badań oraz kultury pamięci. Centrum Exilarte aktywnie zachowuje, bada i udostępnia spuścizny licznych muzyków, których życie było głęboko naznaczone prześladowaniami, wysiedleniami, emigracją lub morderstwami w reżimie narodowosocjalistycznym. Kolekcja ta obejmuje kompozytorów, wykonawców, dyrygentów, muzykologów, tancerzy i twórców teatralnych, których kariery artystyczne zostały brutalnie przerwane lub zmuszone do emigracji. Wielu z tych artystów wywarło znaczący wpływ na krajobraz muzyczny swoich nowych ojczyzn, podczas gdy inni, zapomniani po 1945 roku, są obecnie odkrywani na nowo dzięki dedykowanej pracy Exilarte.
Te biografie malują żywy obraz europejskiej historii muzyki na emigracji, przedstawiając kompozytorów kształconych w Wiedniu, którzy zdefiniowali na nowo muzykę filmową w Hollywood, dyrygentów, którzy założyli nowe orkiestry za granicą, oraz edukatorów muzycznych, teoretyków i wykonawców, którzy pozostawili niezatarty ślad w życiu kulturalnym krajów takich jak Wielka Brytania, Stany Zjednoczone, Ameryka Łacińska, Izrael, Australia i Azja. Jednocześnie narracje te podkreślają głęboką i niepowetowaną stratę potencjału artystycznego wynikającą z pozbawienia praw obywatelskich, internowania, poważnych trudności lub morderstw w obozach koncentracyjnych. Spuścizny przechowywane w Centrum Exilarte służą zatem jako dokumenty nie tylko indywidualnych podróży artystycznych, ale także dostarczają szerszej perspektywy na globalny wpływ wysiedleń i prześladowań na muzykę XX wieku. Ilustrują one transformację europejskich tradycji muzycznych na emigracji i pojawienie się nowych impulsów kulturowych zrodzonych z doświadczeń straty i nowych początków, jednocześnie wskazując na długi okres ciszy po 1945 roku, podczas którego wiele z tych dzieł i nazwisk zniknęło z pamięci zbiorowej. Wystawa opiera się na tym unikalnym archiwum biograficznym, wykorzystując wybrane historie życia do przekazania różnorodności, zakresu i współczesnego znaczenia dziedzictwa emigracyjnego, łącząc osobiste losy z szerszymi kontekstami historycznymi i muzykologicznymi. Stanowi ona istotny wkład w kulturę pamięci, odpowiedzialność historyczną i trwałą widoczność wypartej historii kultury.