Wystawa zbiorowa „LIMINAL SPACE RECORDS” renegocjuje relację między ciałem a przestrzenią w warunkach postdigitalnych. Bada „świetlną przestrzenność” i zaprasza artystów do performatywnego zajęcia przestrzeni, kwestionując, w jaki sposób forma fizyczna może być postrzegana jako dynamiczna i tymczasowa.
Przestrzeń fizyczna, ze swoimi inherentnymi ograniczeniami i historycznym ciężarem, jest badana na wystawie zbiorowej „LIMINAL SPACE RECORDS”. Wystawa opiera się na manifeście Legacy Russell „Glitch Feminism”, aby zbadać „świetlną przestrzenność” i to, jak ciała mogą być postrzegane jako dynamiczne i tymczasowe formacje. Artyści są zaproszeni do performatywnego zajęcia Kunstraum Niederoesterreich, przestrzeni obciążonej znaczeniem historycznym i architektonicznym, mającej na celu wpisanie w jej tkankę emancypacyjnych wizji cielesności. Wystawa pyta, czy przestrzeń można rozumieć jako wynik lub ciągłość cielesności, zwłaszcza w epoce, w której infrastruktury techno-optymistyczne, ze swoimi deterministycznymi algorytmami, coraz częściej narzucają cechy „ciężkiej przestrzeni”. Globalny kryzys zdrowotny, który uwięził wielu w przestrzeniach zamkniętych i regulował obszary publiczne, wzmocnił znaczenie eksploracji nowych mobilności przestrzennych i „zmian scenerii”, zarówno fizycznych, jak i wirtualnych. „LIMINAL SPACE RECORDS” dąży do deterytorializacji przestrzenności i cielesności, podkreślając ich płynną i elastyczną naturę na tle coraz bardziej sztywnych rzeczywistości cyfrowych i fizycznych.