Dwudniowe sympozjum, które odbyło się w dniach 6-7 grudnia 2024 roku, analizowało dynamiczną relację między sztuką performatywną a jej kontekstami instytucjonalnymi. Zgromadziło teoretyków, kuratorów, artystów i ekspertów, aby omówić, w jaki sposób performanse przekształcają instytucje sztuki i vice versa.
Sympozjum „Performance poza sobą. Infra- i parastruktury współczesnej żywotności” odbyło się w dniach 6-7 grudnia 2024 roku, zagłębiając się w złożone powiązania między sztuką performatywną a ramami umożliwiającymi jej prezentację. Podkreślono, w jaki sposób performanse, nierozerwalnie związane z fizyczną obecnością i konkretnymi kontekstami, zwracają uwagę na materialne i społeczne infrastruktury miejsc ich prezentacji. Wydarzenie krytycznie analizowało, w jakim stopniu instytucje kształtują performanse, a jak praktyki performatywne mogą z kolei wpływać na kształtowanie metod pracy i infrastruktur instytucjonalnych w czasie.
Przyjmując podejście zorientowane na praktykę, sympozjum zgromadziło teoretyków, kuratorów, artystów oraz ekspertów w dziedzinie produkcji i rzecznictwa artystycznego. Obejmowało panele dyskusyjne, warsztaty prowadzone przez artystów i prezentacje, zachęcając do interdyscyplinarnej wymiany poprzez powiązanie doświadczeń z dziedziny sztuk wizualnych i tańca. Dyskusje dotyczyły takich tematów, jak przemyślenie polityki troski, redukcja i ponowna kwalifikacja umiejętności w instytucjach, materialność w produkcji oraz praktyki archiwizacji i uczestnictwa, podważając liniowe i hierarchiczne modele na rzecz zdecentralizowanych strategii. Wydarzenie było częścią konkursu H13 Lower Austria Prize for Performance 2024 i obejmowało projekt laureatki Kathariny Ernst „metrics”.