Muzeum Łazienki Królewskie: Pałac i Park w Warszawie

Łazienki Królewskie, znane również jako Park Królewski, to największy park w Warszawie, Polska, o powierzchni 76 hektarów w centrum miasta, będący częścią Traktu Królewskiego.

W połowie XVI wieku obszar Łazienek stał się częścią posiadłości królowej Bony Sforzy, która zainicjowała budowę drewnianego dworu z włoskim ogrodem.

Król Zygmunt III Waza wzniósł w 1624 roku czworoboczny kamienny Zamek Ujazdowski na północ od obecnych Łazienek Królewskich.

Większość budynków w Łazienkach Królewskich zaprojektował Tylman z Gameren w stylu barokowym dla Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, w tym ozdobną willę „Na wyspie”, od której ogrody wzięły swoją nazwę.

W 1764 roku król Stanisław August Poniatowski nabył Ujazdów i gruntownie przebudował ogrody, przekształcając ten obszar.

W 1918 roku, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Łazienki zostały oficjalnie ustanowione parkiem publicznym.

Projekt Łazienek Królewskich powstał w XVII wieku za sprawą Tylmana van Gamerena w stylu barokowym dla Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, a nazwa pochodzi od pawilonu łazienkowego.

W połowie XVI wieku obszar Łazienek stał się częścią posiadłości królowej Bony Sforzy, która nakazała budowę drewnianego dworu z włoskim ogrodem.

Jako zespół pałacowo-ogrodowy, Łazienki odzwierciedlały styl klasycystyczny rozpowszechniony w Europie w drugiej połowie XVIII wieku, znany jako styl Stanisława Augusta.

Dawna Łaźnia Lubomirskiego była przebudowywana i modernizowana etapami przez dwie dekady, począwszy od 1772 roku, stając się eleganckim klasycystycznym Pałacem na Wyspie.

Pałac na Wyspie został przekształcony z barokowej Łaźni w okazały pałac o klasycyzujących wnętrzach i fasadach, z aneksami, kolumnowym portykiem i trójkątnym naczółkiem.

Biały Dom, willa ogrodowa, został zbudowany w latach 1774-76 przez Domenico Merliniego, zaprojektowany jako kwadrat o identycznych fasadach ozdobionych rustykalnym ciosaniem i attyką.

Pałac Myślewicki został zbudowany w 1775 roku, początkowo jako jednopiętrowa willa na planie kwadratu, później rozbudowana o skrzydła i pawilony z dachami w stylu chińskim oraz dodatkowe piętro.

Stara Pomarańczarnia została wzniesiona w latach 1786–1788 ze wschodnim skrzydłem mieszczącym teatr, który pozostaje rzadkim przykładem XVIII-wiecznego teatru dworskiego z bogato zdobionymi wnętrzami.

Klasyczny amfiteatr i jego scena na wyspie zostały zbudowane w latach 1790–93 przez Jana Chrystiana Kamsetzera, inspirowane starożytną architekturą grecką i rzymską.

Zaprojektowana przez Kamsetzera, Stara Kwatera Straży została zbudowana w latach 1791–92 w celu ochrony podejścia do pałacu i posiada fasadę z kolumnami doryckimi oraz attykę zwieńczoną balustradą.

W 1822 roku Jakub Kubicki wzniósł klasycystyczną Świątynię Diany oraz świątynię egipską, położone w pobliżu południowego jeziora łazienkowskiego.

Zbudowany w latach 1825–1826 budynek Stajni i Powozowni miał kształt podkowy z centralną, wyższą częścią przeznaczoną na kwatery personelu oraz skrzydłami na stajnie i powozownie.

Zbudowany w latach 1825–1826, jednopiętrowy, prostokątny Budynek Inwalidów charakteryzuje się surową architekturą i prawdopodobnie został zaprojektowany przez Wilhelma Henryka Mintera.

Zbudowany w latach 30. XIX wieku, prawdopodobnie jako kwatera dla wysokich rangą oficerów wojskowych, dom Narutowicza charakteryzuje się fasadą z okrągłymi panelami i trójstronnym wykuszem z tyłu.

Most, pierwotnie jednopoziomowy i pokryty kamieniem, został wzniesiony w latach 1777–80, a później poszerzony w 1877 roku. Środkowa część została zaprojektowana przez Dominik Merlini.

Pałac Belvedere przeszedł gruntowną przebudowę w latach 1819–1822, aby służyć jako rezydencja Wielkiego Księcia Konstantego, przekształcając barokową budowlę w styl klasycystyczny.

Poprzednia kamienna konstrukcja Zamku Ujazdowskiego została zniszczona przez pożar podczas Powstania Warszawskiego w 1944 roku, a obecny budynek wzniesiono w 1975 roku.

Podczas okupacji nazistowskiej w czasie II wojny światowej Pałac na Wyspie został podpalony, a chociaż jego mury oblano benzyną i wywiercono w nich otwory na dynamit, ostatecznie nie został wysadzony.

Po II wojnie światowej rozpoczęła się żmudna odbudowa królewskiego kompleksu Łazienki, trwająca blisko dwie dekady, a fragmenty pałacu udostępniono zwiedzającym w latach 1960 i 1965.

W drugiej połowie XVII wieku Stanisław Herakliusz Lubomirski był właścicielem Ujazdowa i jako pierwszy zwrócił uwagę na zadrzewiony teren, gdzie wzniósł dwa pawilony ogrodowe.

Król Stanisław August Poniatowski nabył Ujazdów w 1764 roku i gruntownie przebudował ogrody, później przekształcając dawny Łazienkę Lubomirskiego w Pałac na Wyspie.

Tylman van Gameren, uznany architekt, zaprojektował pierwotną barokową Łaźnię około 1680 roku, która jest obecnie częścią Pałacu na Wyspie, a także zaprojektował budynki dla Stanisława Herakliusza Lubomirskiego.

Dominik Merlini wraz z Janem Chrystianem Kamsetzerem zaprojektowali nowe obiekty w ogrodach, w tym rozpoczętą w 1784 roku odbudowę Łaźni na Wyspie na Pałac.

Jan Chrystian Kamsetzer brał udział w projektowaniu nowych obiektów w ogrodach, w tym klasycznego amfiteatru i sceny (1790–93) oraz Starej Oranżerii (1786–88).

Jakub Kubicki przebudował Belweder w stylu późnoklasycystycznym (1819–1822) i wzniósł nowe pawilony, takie jak Świątynia Egipska i Świątynia Diany (1822).

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Gabriel Narutowicz przez dwa lata mieszkał w willi w parku, zanim został pierwszym prezydentem odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej.

Nowa Oranżeria została zbudowana w 1860 roku, aby chronić drzewka pomarańczowe i rośliny tropikalne zakupione przez cara Aleksandra II, ponieważ klimat w Petersburgu nie był dla nich odpowiedni.

Łazienki służyły jako ważne centrum kulturalne za panowania Stanisława Augusta, goszcząc słynne Czwartkowe Obiady i odzwierciedlając styl klasycystyczny, wspierając sztukę i naukę.

W 1918 roku, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Łazienki Królewskie zostały oficjalnie wyznaczone jako park publiczny.

Miejsce, gdzie stał drewniany dwór królowej Anny Jagiellonki, zostało uwiecznione w 1578 roku przez wystawienie pierwszej polskiej sztuki Jana Kochanowskiego pt. „Odprawa posłów greckich”.

Wspaniała karuzela została uruchomiona w 1788 roku, aby zaznaczyć odsłonięcie pomnika króla Jana III Sobieskiego.

Brązowy pomnik Fryderyka Chopina, zaprojektowany w 1907 roku, został ostatecznie odlewany i wzniesiony w 1926 roku po opóźnieniach spowodowanych kontrowersjami i I wojną światową.

Podczas II wojny światowej pomnik Chopina był pierwszym warszawskim monumentem zniszczonym przez okupujących Niemców.

Po rozbiorach Polski w XIX wieku Łazienki znalazły się w rękach carów rosyjskich.

W 1784 roku król Stanisław August przekazał posiadłość Zamku Ujazdowskiego Wojsku Polskiemu.

W niedziele odbywają się bezpłatne koncerty chopinowskie przy pomniku Chopina.

Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa, należące do Muzeum Łazienki Królewskie, zostało otwarte w 1983 roku i mieści się w dwóch zabytkowych budynkach na terenie parku.