Pomnik Fryderyka Chopina dłuta Wacława Szymanowskiego to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich pomników na świecie. Pierwotnie planowany na rok 1910, został wzniesiony w 1926 roku po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, a następnie zniszczony przez nazistów w 1940 roku, po czym odbudowany w 1958 roku. Pomnik przedstawia Chopina jako muzyka szukającego natchnienia, siedzącego pod płaczącą wierzbą.
Pomnik Fryderyka Chopina, usytuowany w pobliżu Pałacu Belwederskiego i Alei Ujazdowskich, jest ikonicznym symbolem polskiego dziedzictwa kulturowego. Rzeźba autorstwa Wacława Szymanowskiego, którego projekt wygrał konkurs w 1908 roku na stulecie kompozytora, została ostatecznie odsłonięta w 1926 roku, lata po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, a po jej zniszczeniu przez siły nazistowskie w 1940 roku, została starannie zrekonstruowana i ponownie ustawiona w 1958 roku.
Brązowa rzeźba uchwyciła Chopina w chwili głębokiej kontemplacji muzycznej, siedzącego pod drzewem płaczącej wierzby, którego gałęzie z wdziękiem oplatają go, wywołując wrażenie boskiego natchnienia. Jego postawa, z zamkniętymi oczami i uniesioną ręką, jakby nad niewidzialną klawiaturą fortepianu, sugeruje, że jest pogrążony w muzyce natury. Całość kompozycji często porównuje się do monumentalnej harfy, harmonijnie integrując się z otaczającym krajobrazem zaprojektowanym przez Oskara Sosnowskiego, który obejmuje charakterystyczną kamienną fontannę z czerwonego piaskowca.