Wystawa upamiętniająca Elwirę Seroczyńską, legendarną polską panczenistkę, dziesięć lat po jej śmierci. Wydarzenie zgromadziło jej syna, przyjaciół ze środowiska łyżwiarskiego oraz rodzinę olimpijską, aby wspomnieć jej osiągnięcia, w tym srebrny medal na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Squaw Valley w 1960 roku.
Odbywające się w 2014 roku wydarzenie w Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie upamiętniło dziesięciolecie śmierci Elwiry Seroczyńskiej, znanej polskiej panczenistki. Uroczystość miała miejsce na stałej wystawie muzealnej „Ściana Sławy Polskiego Sportu”, gdzie znajduje się tablica upamiętniająca srebrny medal Seroczyńskiej zdobyty na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Squaw Valley w 1960 roku. Wydarzenie zostało zorganizowane wspólnie przez Muzeum Sportu i Turystyki, Polski Związek Łyżwiarstwa Szybkiego oraz Fundację Centrum Edukacji Olimpijskiej. Wśród uczestników znaleźli się syn Seroczyńskiej, Dariusz Seroczyński, który podzielił się osobistymi wspomnieniami i anegdotami, a także koleżanki z toru, takie jak Helena Pilejczyk, która zdobyła brązowy medal w tym samym olimpijskim biegu, oraz Irena Szewińska, wielokrotnie nagradzana polska olimpijka. Kazimierz Kowalczyk, prezes Polskiego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego, również opowiedział o karierze sportowej Seroczyńskiej, która obejmowała 26 tytułów mistrzyni Polski i liczne rekordy krajowe. Elwira Seroczyńska była światowej klasy panczenistką końca lat 50. i początku lat 60. XX wieku, zdobywając również „małe mistrzostwa świata” w 1962 roku. Po zakończeniu kariery zawodniczej trenowała polską kadrę narodową. Zmarła nagle w 2004 roku.