Upamiętnienie Ireny Szewińskiej: Legendarna Polska Sportsmenka Olimpijska w Muzeum Sportu i Turystyki, Warszawa

Wystawa upamiętnia Irenę Szewińską, ikoniczną polską sportsmenkę i siedmiokrotną medalistkę olimpijską. Przedstawia jej niezwykłą karierę, rekordy oraz znaczący wkład w sport i Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie. Wystawa celebruje jej dziedzictwo jako „Królowej Polskiego Sportu”.

Wystawa „Żegnamy Irenę Szewińską” stanowi hołd dla jednej z najwybitniejszych polskich sportsmenek, która zmarła 29 czerwca. Irena Szewińska była trzykrotną mistrzynią olimpijską i siedmiokrotną medalistką igrzysk olimpijskich, członkinią Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego oraz wieloletnią przyjaciółką i darczyńczynią Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie. Jej błyskotliwa kariera rozpoczęła się na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio, gdzie jako juniorka zdobyła złoty medal i ustanowiła rekord świata w biegu sztafetowym 4x100 m, a także medale srebrne w skoku w dal i biegu na 200 m. Przez piętnaście lat utrzymywała się w światowej czołówce lekkoatletyki, zdobywając medale olimpijskie w Meksyku, Monachium i Montrealu, gromadząc łącznie siedem medali – więcej niż jakikolwiek inny polski sportowiec. Zdobyła również dziesięć medali mistrzostw Europy, w tym pięć złotych, i wielokrotnie biła rekordy świata w sześciu różnych konkurencjach sprinterskich. Wśród jej wyróżnień znalazły się tytuły Sportsmenki Świata, czterokrotne zwycięstwo w plebiscycie na polskiego sportowca roku oraz uznanie za najwybitniejszą postać polskiego sportu XX wieku. Została także wprowadzona do Galerii Sław IAAF i odznaczona licznymi państwowymi orderami, w tym najwyższym polskim odznaczeniem – Orderem Orła Białego. Po zakończeniu kariery zawodniczej Irena Szewińska pozostała aktywnie zaangażowana w społeczność sportową, pełniąc funkcję prezesa Polskiego Związku Lekkiej Atletyki oraz wiceprezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Od 1998 roku do śmierci była także członkinią Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Muzeum Sportu i Turystyki zajmuje szczególne miejsce w jej dziedzictwie, jako że była jego przyjaciółką i darczyńcą przez ponad pięć dekad, dokonując pierwszych wpłat już w latach 60. XX wieku. Jej zaangażowanie obejmowało również funkcję członkini Rady Muzeum od 1998 roku, gdzie znacząco wspierała wysiłki na rzecz pozyskania nowej, odpowiedniej lokalizacji dla muzeum. Była częstym i mile widzianym gościem na muzealnych wydarzeniach, zawsze gotowa służyć radą i pomocą. Jej osobisty wkład obejmuje specjalną gablotę w muzeum, którą osobiście otworzyła jesienią ubiegłego roku, prezentując między innymi swoje medale olimpijskie z Igrzysk w Tokio.