Germaine Kruip's 'Geometrie van het Verstrooien': Kunsttentoonstelling in Oude Kerk Verkent Licht en Architectuur

Germaine Kruip's tentoonstelling 'Geometry of the Scattering' transformeerde de Oude Kerk met minimalistische interventies die licht, duisternis en de architectuur van het gebouw onderzochten. Met nieuwe en aangepaste werken nodigde het de toeschouwer uit om perceptie te heroverwegen door eenvoudige geometrische vormen.

Van 26 november 2015 tot 27 maart 2016 presenteerde de Oude Kerk 'Geometry of the Scattering', een tentoonstelling van de Nederlandse kunstenaar Germaine Kruip. In samenwerking met curator Krist Gruijthuijsen toonde de tentoonstelling een selectie van eerder in Nederland ongeziene werken, naast nieuw werk geïnspireerd door de monumentale Oude Kerk. Kruip's werk bestaat vaak uit minimalistische interventies die theatraal omgevingen creëren door ruimtes subtiel te veranderen. Voor deze tentoonstelling onderzocht ze de oorspronkelijke verlichting van de kerk en de relatie tussen licht en duisternis met haar architectuur. Het werk 'Oude Kerk Untitled' omvatte het verwijderen van alle kunstmatige lichtbronnen, waardoor de architectuur volledig werd blootgesteld aan de natuurlijke daglichtcyclus, die elk uur veranderde, waardoor het uiterlijk van de kerk veranderde van zonovergoten tot 'spookachtig donker' gedurende de korte winterdagen. De tentoonstelling verdiepte zich in de historische en culturele betekenis van eenvoudige geometrische vormen zoals cirkels en vierkanten. Kruip gebruikte deze vormen en subtiele interventies om fenomenen bloot te leggen, zoals de impact van tradities en rituelen, wat resulteerde in desoriënterende abstracties van licht en ruimte. Deze abstracties droegen een dubbele betekenis: ze verbonden zich met de contemplatieve aard van de Oude Kerk en beïnvloedden actief de perceptie van de toeschouwer. De performance 'A Square, spoken', gecentreerd rond het vierkant als symbool, suggereerde dat we daarin de tijd kunnen herkennen en de veranderlijkheid van onze percepties. Het tentoongestelde werk 'Column Untitled' (2011), samengesteld uit honderden witte marmeren elementen in een schijnbaar eindeloze herhaling, vormde een 18 meter hoge zuil in de Sint Joriskapel, wat een ruimtelijk effect van oneindigheid creëerde tussen het gewelf en de vloerplaten.

Tickets voor deze tentoonstelling zijn te boeken via de verstrekte link. Toegang is waarschijnlijk gekoppeld aan algemene museumtoegang voor de Oude Kerk.