Onze-Lieve-Vrouwekathedraal Antwerpen

De bouw van de huidige Onze-Lieve-Vrouwekathedraal begon in 1352. Het project, geleid door de architecten Jan en Pieter Appelmans, verving een eerdere romaanse kerk op dezelfde locatie en was bedoeld als de grootste gotische kerk van België.

De grootste klok in het carillon van de kathedraal, genaamd Karolus, werd in 1507 gegoten door de broers Willem en Jaspar Moer. Ze werd op 15 augustus 1507 ingewijd in aanwezigheid van Karel, heer der Nederlanden, die later keizer Karel V werd.

De eerste grote bouwfase van de kathedraal werd voltooid in 1521, bijna 170 jaar nadat deze was begonnen. Hoewel het bouwwerk in dat jaar werd ingewijd, bleef het onvoltooid en werd de beoogde tweede toren nooit afgebouwd.

In de nacht van 5 op 6 oktober 1533 brak er brand uit in de nieuwe kerk. De burgemeester, Lancelot II van Ursel, hielp bij het coördineren van de inspanningen om het gebouw van de ondergang te redden, hoewel 57 vaste altaren verloren gingen in de vlammenzee.

De kerk werd in 1559 aangewezen als de kathedraal van het nieuw opgerichte bisdom Antwerpen. Deze kerkelijke status behield zij tot 1801, toen deze verloren ging tijdens de Franse bezetting na het Concordaat van 1801.

Op 20 augustus 1566, tijdens de Beeldenstorm aan het begin van de Tachtigjarige Oorlog, vernielden protestantse beeldenstormers een groot deel van het interieur van de kathedraal, waaronder altaren, beelden en kostbare kunstwerken.

Na de teruggave van geroofde kunstwerken in 1816, waaronder drie meesterwerken van Rubens, onderging de kerk gedurende de 19e eeuw een uitgebreid restauratie- en herinrichtingsprogramma.

Het belfort van de kathedraal werd in 1999 tijdens de 23e sessie van het Werelderfgoedcomité ingeschreven als onderdeel van het UNESCO-werelderfgoed 'Belforten in België en Frankrijk'.

Tussen 1965 en 1993 onderging de kathedraal een ingrijpend en volledig restauratieproject om de structurele integriteit en de artistieke schatten in het interieur te behouden.