Sint-Carolus Borromeuskerk

De kerk werd tussen 1615 en 1621 gebouwd als de jezuïetenkerk van Antwerpen, naar het voorbeeld van de Il Gesù in Rome. Het was de eerste kerk ter wereld die werd opgedragen aan Ignatius van Loyola, de stichter van de Sociëteit van Jezus.

Na de bouw werd de kerk in 1625 ingewijd. Rubens leverde plafondschilderingen die speciaal waren ontworpen om op tijd voor de inwijdingsceremonieën te worden voltooid.

Het oorspronkelijke interieur bevatte 39 plafondschilderingen van Peter Paul Rubens, die op 18 juli 1718 verloren gingen toen een blikseminslag een grote brand in het schip veroorzaakte.

Na de brand van 1718 leidde Jan Pieter van Baurscheidt de Oude een restauratie waarbij de beschadigde delen van het schip werden herbouwd. Hij verving de oorspronkelijke cassetten door brede gordelbogen, terwijl hij probeerde vast te houden aan het oorspronkelijke ontwerp van het gebouw.

De Jezuïetenorde werd in 1773 opgeheven, wat leidde tot de inbeslagname van het gebouw door de staatsautoriteiten en het beëindigen van de oorspronkelijke religieuze functie.

De kerk heropende in 1779 nadat deze opnieuw was gewijd aan Sint-Carolus Borromeus, wat een nieuw hoofdstuk markeerde in de geschiedenis van de locatie na de inbeslagname ervan.

In 1803 veranderde de status van het gebouw en werd het een aangewezen parochiekerk, een functie die het tot op de dag van vandaag vervult.

De kerk werd in 1939 officieel aangewezen als beschermd monument, ter erkenning van haar belang als gebouwd erfgoed in de regio.

Tijdens de jaren 80 vond er een omvangrijke restauratiecampagne plaats om het interieur te herstellen, waarbij een groot deel van de oorspronkelijke barokke pracht van de kerk met succes werd teruggebracht.