Wystawa poświęcona życiu i twórczości wiedeńskiego kompozytora Ericha Zeisla, śledząca jego podróż z rodzinnego miasta na emigrację do Paryża, Nowego Jorku i Los Angeles. Podkreśla wpływ nazizmu na jego karierę i ewolucję stylu w kierunku „żydowskiej muzyki artystycznej”.
Erich Zeisl (1905-1959) jest uznawany za ważnego wiedeńskiego kompozytora, którego dzieła zostały na nowo odkryte dzięki badaniom nad muzyką emigracyjną. Urodzony w Wiedniu, studiował w Akademii Muzyki i Sztuk Scenicznych, jednak jego obiecująca kariera została zniszczona przez rozwój nazizmu. Jego ostatnia pieśń w języku niemieckim, „Komm süßer Tod”, skomponowana na początku 1938 roku, oznaczała koniec jego kwitnącej kariery w Austrii, poprzedzając dramatyczną ucieczkę do Paryża po pogromie listopadowym w 1938 roku. Wystawa uobecnia zerwanie spowodowane wygnaniem, prezentując wyraźne „przed” i „po” w biografii i odbiorze publicznym Zeisla. Narracja śledzi jego miejsca emigracji: Paryż, Nowy Jork i Los Angeles, badając, jak jego styl przesunął się w kierunku „żydowskiej muzyki artystycznej”. Wystawa upamiętnia głębokie powiązanie Zeisla z Wiedniem i jego życie za granicą, umożliwione dzięki darowi jego obszernej korespondencji i spuścizny muzycznej od jego córki, Barbary Zeisl-Schoenberg, i wnuka, Randy'ego Schoenberga, dla archiwum Exilarte Center mdw.