Monumentalny „Beethovenfries” (Fryz Beethovenowski) Gustava Klimta to kluczowe dzieło wiedeńskiej secesji, stworzone na wystawę w 1902 roku poświęconą Ludwikowi van Beethovenowi. Ten rozbudowany cykl ścienny wizualnie interpretuje IX Symfonię Beethovena i porusza tematy ludzkiego pragnienia szczęścia oraz idealnej sfery sztuki.
Beethovenfries to jedno z najważniejszych dzieł Gustava Klimta i klejnot wiedeńskiej secesji w okresie Jugendstil. Pierwotnie stworzony na XIV Wystawę Stowarzyszenia Artystów Wizualnych Secesji Wiedeńskiej w 1902 roku, poświęconą kompozytorowi Ludwikowi van Beethovenowi, fryz miał ucieleśniać sekcesjonistyczny ideał totalnego dzieła sztuki, łączącego architekturę, malarstwo i rzeźbę. Monumentalny cykl ścienny, początkowo pomyślany jako tymczasowy, był odpowiedzią na interpretację IX Symfonii Beethovena autorstwa Richarda Wagnera i opowiada o tęsknocie ludzkości za szczęściem, zwieńczonej apoteozą sztuki.
Dzieło ma złożoną historię; zostało nabyte przez mecenasów, podzielone, przechowywane, a ostatecznie odkupione przez Republikę Austrii. Po gruntownej renowacji, w 1986 roku znalazło swoje stałe miejsce w specjalnie zbudowanej sali w piwnicy Secesji. Fryz, składający się z trzech malowanych ścian, przedstawia symboliczne sceny, takie jak „Siły wrogie”, „Ciągły smutek” i „Chór aniołów raju”, prowadzące do objęcia sztuki i pocałunku całego świata, bezpośrednio nawiązując do „Ody do radości” Beethovena. Mimo obecnego uznania, fryz początkowo spotkał się z kontrowersjami publiczności i prasy ze względu na śmiałą symbolikę i wyraz ludzkiego cierpienia i pragnienia.