Wystawa zgłębia wizerunek Afrykanów w polskiej fotografii prasowej w latach 1955–1989. Analizuje, w jaki sposób Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL) starała się przedstawić siebie jako przyjazne miejsce dla Afrykańczyków za pośrednictwem mediów, podkreślając tematy przyjaźni, rewolucji i codziennego życia.
Wystawa „Afro PRL. Wizerunek Afrykanów w polskiej fotografii prasowej 1955–1989” zagłębia się w wizualną reprezentację Afrykańczyków w polskich mediach w epoce komunizmu. Bada narrację stworzoną przez polski rząd i prasę, mającą na celu przedstawienie PRL jako przyjaznego środowiska dla Afrykańczyków studiujących, pracujących i żyjących w kraju. Wystawa obejmuje ważne okresy, takie jak Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów w 1955 roku, „Rok Afryki” w 1960 roku oraz życie studenckie w latach 80. XX wieku.
Kurator wystawy, Bartosz Nowicki, czerpie z archiwów prasy codziennej, kolekcji prywatnych Afrykańczyków (w tym Mamadou Dioufa) oraz materiałów archiwalnych z kursów językowych dla obcokrajowców. Podkreśla kontekst polityczny, w tym zbieżność PRL z polityką sowiecką wobec nowo niepodległych narodów afrykańskich i jego wysiłki na rzecz zwiększenia wpływów socjalistycznych. Liczba afrykańskich studentów w Polsce znacząco wzrosła, z kilku w latach 50. do dwóch tysięcy pod koniec lat 70. XX wieku. Wystawa podzielona jest na pięć sekcji tematycznych: Delegaci, Studenci, Rewolucjoniści, Obywatele i Towarzysze, ilustrując wieloaspektowe sposoby przedstawiania Afrykańczyków, od cenionych przyjaciół i sojuszników politycznych po egzotyczne osobliwości.