Narutowicz. Nienawiść zabija: Wystawa plenerowa zgłębiająca historię Polski w Warszawie

Ta wystawa plenerowa bada życie Gabriela Narutowicza oraz realia społeczne i polityczne Polski w 1922 roku. Ma na celu przesunięcie narracji z jego zabójstwa na wspominanie go jako naukowca, inżyniera, ojca i polityka, który wrócił do Polski, aby pomóc w budowie demokratycznego państwa.

Wystawa „Narutowicz. Nienawiść zabija” to ekspozycja plenerowa, która zagłębia się w biografię Gabriela Narutowicza oraz złożony krajobraz społeczno-polityczny Polski w 1922 roku. Początkowo niechętny kandydowaniu na prezydenta, Narutowicz ostatecznie przystąpił do wyścigu, stając się celem intensywnej nienawiści publicznej i propagandy, która doprowadziła do jego zabójstwa. Wystawa podkreśla antysemicką retorykę używaną przeciwko niemu, mimo że nie miał on żydowskich korzeni, i uznaje, że jego morderstwo można postrzegać jako akt antysemicki, podsycany obsesją zabójcy i dominującymi uprzedzeniami społecznymi. Wystawa, której kuratorem jest Marcin Matuszewski, ma na celu przeredagowanie narracji, koncentrując się na Narutowiczu jako człowieku – naukowcu, inżynierze, mężu i ojcu – zamiast wyłącznie na jego śmierci. Ma ona zwrócić uwagę na mniej znane aspekty jego życia i jego zaangażowanie w budowę demokratycznego państwa, kwestionując historyczny wizerunek zdominowany przez prawicowe narracje prasowe z 1922 roku. Wystawa służy jako refleksja nad tym, jak lekcje z historii pozostają nieodrobione, a współczesna mowa nienawiści i polaryzacja są nadal widoczne w polskim społeczeństwie.

Jako wystawa plenerowa, jest ona dostępna na skwerze ks. Jana Twardowskiego. Szczegółowe informacje dotyczące biletów nie są podane, co sugeruje, że jest ona prawdopodobnie bezpłatna i dostępna jako część przestrzeni publicznej.