Wystawa prezentuje okres teatralnego "odwilży" w Warszawie po zmianach politycznych w 1956 roku, skupiając się na twórczości Erwina Axera i dynamicznej scenie teatralnej miasta. Podkreśla odzyskaną wolność twórczą, premiery ważnych dramatopisarzy i rozwój wpływowych reżyserów oraz nurtów teatralnych.
Wystawa „Oddech. Teatr Erwina Axera i Warszawa teatralna 1956–1966” upamiętnia żywą transformację teatralną Warszawy w okresie powojennego „odwilży”. Po przemianach politycznych w 1956 roku teatry uzyskały znaczną autonomię twórczą, odchodząc od centralnego sterowania. Okres ten przyniósł otwarcie Teatru Dramatycznego w Pałacu Kultury i Nauki, premiery dzieł polskich dramaturgów, takich jak Gombrowicz, Mrożek czy Różewicz, a także europejskich twórców jak Ionesco i Dürrenmatt. Był to również czas ważnych debiutów artystycznych, jak Konrada Swinarskiego, oraz znaczących powrotów, jak „Dziady” w Teatrze Polskim. Kluczowe postaci, takie jak Kazimierz Dejmek w Teatrze Narodowym i Adam Hanuszkiewicz w Teatrze Powszechnym, kształtowały krajobraz, podczas gdy na ulicy Nowogrodzkiej wyłonił się nowoczesny teatr muzyczny, a teatry studenckie zachwycały młodą publiczność.
Wystawa w szczególny sposób honoruje dziedzictwo Erwina Axera, kluczowej postaci polskiego teatru, z okazji 100. rocznicy jego urodzin. Axer przez ponad trzy dekady wywierał ogromny wpływ na życie teatralne stolicy, czyniąc swoją twórczość centralnym wątkiem narracyjnym tej niezwykłej epoki w historii powojennej Warszawy. Na wystawie zaprezentowano ponad 40 fotografii wybitnych fotografów teatralnych: Edwarda Hartwiga i Franciszka Myszkowskiego. Kuratorami wystawy byli Michał Smolis i Paweł Płoski, a za scenografię odpowiadała Kama Schinwelska. Organizatorem była Fundacja „Dom Spotkań z Historią” i Instytut Teatru im. Zbigniewa Raszewskiego.