Wystawa upamiętnia 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej, zgłębiając kluczowy rok w życiu Warszawy i jej mieszkańców. Poprzez około sto fotografii oddaje atmosferę stolicy w ostatnie lato przed wojną i jej pierwsze miesiące, ukazując zniszczenia i walkę o przetrwanie.
Upamiętniając 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej, „Wiosna, lato, WOJNA… Warszawa 1939” zgłębia dramatyczną przemianę stolicy Polski i jej mieszkańców podczas jednego, przełomowego roku. Wystawa stawia pytanie, czy można było w pełni wyobrazić sobie skalę nadchodzącego konfliktu i jego wpływ na tkankę miasta. Przedstawia narrację o roku, w którym świat Drugiej Rzeczypospolitej nieodwołalnie się skończył.
Wystawa opiera się na około stu fotografiach pochodzących z różnych kolekcji, każda oferująca odmienną perspektywę – oficjalną, prywatną i propagandową. Obrazy te, opatrzone szczegółowymi opisami identyfikującymi konkretne budynki i miejsca, wzbogacono o fragmenty dzienników i wspomnień, chronologiczny kalendarz wydarzeń oraz rzadkie amatorskie filmy archiwalne dokumentujące pierwsze miesiące okupacji. Wśród materiałów wizualnych znajdują się prace fotoreporterów „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”, amerykańskiego korespondenta Juliena Bryana, żołnierza Armii Krajowej Sylwestra „Krisa” Brauna oraz niemieckiego dziennikarza Wilhelma Haase-Lampe. Wystawa podzielona jest na cztery części: życie codzienne warszawiaków przed wojną, ukazujące niepokojący rytm „ostatniego” lata; przejmujące obrazy oblężonej Warszawy autorstwa Bryana, przedstawiające zbombardowane budynki i cierpienie cywilów; fotografie zniszczonej Warszawy po kapitulacji, podkreślające zniszczenia z początkowego okresu konfliktu; oraz wreszcie obrazy niemieckich żołnierzy pośród ruin i początków życia pod okupacją, zakończone dokumentacją dzielnicy północnej przed utworzeniem getta, wykonaną przez niemieckiego dziennikarza.
Poprzez zestawienie obrazów miasta na skraju wojny z tymi z pierwszych miesięcy jego trwania, wystawa podkreśla całkowitą skalę zniszczeń oraz ogrom wysiłku włożonego w przetrwanie i ostateczną odbudowę. Jest to potężne przypomnienie o odporności Warszawy – miasta skazanego na śmierć, które dziś żyje, dynamicznie się rozwija i nadal fascynuje swoją burzliwą przeszłością.