Ta stała wystawa w Muzeum Niepodległości szczegółowo bada życie w więzieniu Pawiak podczas okupacji niemieckiej (1939-1944). Ukazuje codzienne obowiązki, zmagania i opór więźniów, a także szerszy kontekst historyczny okupacji i Polskiego Państwa Podziemnego.
Stała wystawa „Dzień powszedni na Pawiaku” w Muzeum Niepodległości stanowi dogłębne spojrzenie na historię więzienia Pawiak w okresie okupacji niemieckiej w latach 1939–1944. Wystawa skrupulatnie rekonstruuje codzienne życie więźniów, godzina po godzinie, czerpiąc z pamiętników funkcjonariuszy, zachowanych rysunków, wierszy, dzienników i przedmiotów osobistych.
Wystawa podzielona jest na kilka sekcji tematycznych. „Sala Drzewa Pawiackiego” upamiętnia drzewo, które przetrwało zniszczenie więzienia. „Sala relikwii i szyfrów” pozwala zwiedzającym na odsłuchiwanie nagrań wiadomości więźniów wraz z oryginalnymi artefaktami. Sekcja „Dzień Pawiacki” szczegółowo opisuje rutynę więzienną, podczas gdy „Pamiętajmy ich twarze” (otwarta w 2008 roku) skupia się na indywidualnych losach pomordowanych, wykorzystując zachowane fotografie i świadectwa. Rekonstruowany korytarz więzienny i cele z Oddziału VII, w tym cela śmierci, oferują realistyczne doświadczenie środowiska więziennego, wraz z oryginalnym wyposażeniem. Główna część wystawy obejmuje system okupacyjny, działalność Polskiego Państwa Podziemnego, formy oporu oraz tajną wewnętrzną sieć więzienia. Prezentowane są dokumenty, ikony, publikacje podziemne, plakaty, mapy, szkice i przedmioty osobiste wykonane przez więźniów. Wyróżnione są powiększenia prac Bronisława Wojciecha Lincego, w tym rysunku „Powrót”. Wystawa obejmuje również historię więzienia od 1835 do 1939 roku jako więzienia politycznego, opisując losy różnych postaci polskich w różnych okresach historycznych, a kończy się na transportach likwidacyjnych, powstaniu warszawskim, zniszczeniu Pawiaka i otwarciu muzeum w 1965 roku.