Ta stała wystawa, mieszcząca się w zrekonstruowanych celach więziennych X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, przedstawia polską walkę o wyzwolenie narodowe i przemiany społeczne w okresie zaborów. Skupia się na osobach tu uwięzionych, ich działalności w ruchach niepodległościowych od lat 30. XIX wieku do 1918 roku, a także na szerszym kontekście zsyłki na Syberię, w tym na twórczości malarza Aleksandra Sochaczewskiego.
Stała wystawa „Więźniowie X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej” mieści się w autentycznie odtworzonych wnętrzach więzienia. Przedstawia historyczną narrację polskich zmagań o wyzwolenie narodowe i zmiany społeczne w epoce zaborów. Wystawa prezentuje sylwetki osób uwięzionych w tym miejscu, podkreślając ich zaangażowanie w tajne działania i organizacje niepodległościowe od lat 30. XIX wieku do odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Ekspozycja zawiera materiały archiwalne carskich władz represyjnych, takie jak dokumenty więzienne, śledcze i sądowe, a także periodyki, ulotki różnych organizacji, fotografie wybitnych więźniów, pamiątki osobiste, artefakty i dzieła sztuki. Prezentuje również cele osobiste wielu wybitnych Polaków, którzy byli tu więzieni.
Wystawa porusza również kwestię martyrologii Polaków na Syberii w okresie zaborów, w szczególności poprzez kolekcję dzieł malarza i zesłańca syberyjskiego Aleksandra Sochaczewskiego, który sam był więźniem X Pawilonu. Otoczenie X Pawilonu również stanowi integralną część narracji wystawy, obejmując dawny dziedziniec więzienny, na którym odbywał się spacer więźniów, trasę egzekucji oraz Bramę Straceń, przez którą prowadzono skazanych więźniów. Upamiętniono dwa znaczące miejsca egzekucji: jedno na zboczach nad Wisłą dla działaczy polskiego ruchu robotniczego, zwłaszcza uczestników rewolucji 1905-1907, zaznaczone symbolicznym cmentarzem straconych, oraz drugie na południe od Cytadeli, gdzie stracono powstańców styczniowych, w tym członków Rządu Narodowego pod przywództwem Romualda Traugutta.