Wystawa w Muzeum Woli bada życie i twórczość Mirona Białoszewskiego przez nowy pryzmat, koncentrując się na jego sieci inspiracji artystycznych i relacjach z innymi twórcami w Warszawie w latach 40., 50. i 60. XX wieku. Podkreśla jego zaangażowanie w niezależne grupy teatralne i środowiska twórcze, które wspierały jego pracę.
Wystawa „Białoszewski nieosobny” w Muzeum Woli prezentuje nowe spojrzenie na wielowymiarowe życie i twórczość Mirona Białoszewskiego. Wykraczając poza liczne istniejące opracowania, wystawa mapuje jego rozległą sieć inspiracji artystycznych i intymnych relacji z innymi artystami działającymi w Warszawie od lat 40. do 60. XX wieku. Szczególny nacisk położono na głębokie powiązania Białoszewskiego z niezależnymi grupami performatywnymi działającymi w Warszawie i jej okolicach w okresie powojennym, w tym z wczesnymi kolektywami teatralnymi i wpływowym Teatrem na Tarczyńskiej, który przyciągał wybitne postacie sceny kulturalnej.
Wystawa dodatkowo kontekstualizuje twórczość Białoszewskiego w ramach realiów społeczno-politycznych powojennej Warszawy, okresu naznaczonego odbudową, doktryną realizmu socjalistycznego i powszechnymi brakami. Ilustruje, jak artyści tworzyli tętniące życiem enklawy wolności i praktyki artystycznej na marginesie oficjalnej kultury, często w skromnych warunkach mieszkaniowych. Te intymne przestrzenie, od prywatnych mieszkań przekształconych w teatry i galerie po marginalizowane społeczności, tworzą narrację o podziemnych nurtach Warszawy, odzwierciedlając perspektywy artystów takich jak Białoszewski, którzy często reprezentowali mniejszościowe tożsamości. Wystawę przez cały czas jej trwania uświetnia instalacja dźwiękowa Wojciecha Bąkowskiego, inspirowana własnymi eksperymentami dźwiękowymi Białoszewskiego.