Wystawa szczegółowo opisuje systematyczne niszczenie polskich bibliotek podczas II wojny światowej, co było kluczowym elementem nazistowskiej polityki mającej na celu unicestwienie polskiej kultury i tożsamości. Podkreśla ogromne straty bezcennych rękopisów, rzadkich książek i milionów woluminów, ze szczególnym uwzględnieniem zniszczeń w Warszawie.
Wystawa „Książkobójstwo – hekatomba polskich bibliotek w czasie II wojny światowej” skrupulatnie dokumentuje systematyczne i brutalne unicestwienie polskich bibliotek przez nazistowskie Niemcy podczas II wojny światowej. Zniszczenia te były integralną częścią celowej polityki skierowanej przeciwko polskim obywatelom, zwłaszcza narodowości żydowskiej i polskiej, i wynikały z doktryny Adolfa Hitlera o powiązaniu istnienia narodu z materialnymi dowodami jego kultury. Wystawa podkreśla, że dewastacja bibliotek uderzyła w samo serce polskiej kultury.
W czasie wojny Polska straciła około 70% swoich zasobów bibliotecznych, w tym ponad 90% najcenniejszych zbiorów. Doprowadziło to do zniszczenia setek tysięcy bezcennych zabytków piśmiennictwa, takich jak średniowieczne iluminowane kodeksy, rękopisy wybitnych polskich twórców, rzadkie inkunabuły, starodruki oraz obszerne zbiory rysunków, grafik, nut i map. Równie zatrważająca jest utrata nowszych kolekcji, obejmujących miliony woluminów książek i czasopism. Wystawa szczególnie uwypukla katastrofalne straty w Warszawie, epicentrum przedwojennego polskiego życia intelektualnego i kulturalnego, szczegółowo opisując zniszczenie Biblioteki Narodowej oraz zbiorów z Muzeum Polskiego w Rapperswilu i Biblioteki Batignolles w Paryżu, a także bibliotek rodzinnych Krasińskich, Zamoyskich i Przeździeckich. Przedstawia również zniszczenie bibliotek uniwersyteckich, szkolnych (utrata 93% zbiorów) i publicznych, z przejmującym wspomnieniem o pożarze Biblioteki Publicznej m.st. Warszawy w dniu 16 stycznia 1945 roku.
