Odkrywanie znikających krajobrazów: Wystawa narracji przestrzennej Mirona Białoszewskiego w Warszawie

Wystawa zgłębia prawobrzeżną część Warszawy w okresie dynamicznego rozwoju urbanistycznego i modernizacji, widzianą oczami poety Mirona Białoszewskiego. Punktem wyjścia jest powieść „Chamowo” z 1975 roku. Ekspozycja zaprasza do przestrzennego odczytania dzieł literackich poety, uzupełnionego o nagrania jego głosu, fotografie mieszkańców oraz materiały prasowe.

Wystawa „Znikające krajobrazy. „Opowieść przestrzenna” Mirona Białoszewskiego” przygląda się transformacji warszawskich dzielnic prawobrzeżnych, zwłaszcza Pragi-Południe, w latach 70. i 80. XX wieku, postrzeganej przez pryzmat doświadczeń poety Mirona Białoszewskiego. Rdzeniem ekspozycji jest powieść „Chamowo” z 1975 roku, którą Białoszewski napisał po przeprowadzce na ulicę Lizbońską. Zwiedzający są zaproszeni do przestrzennego odczytania fragmentów „Chamowa” i innych dzieł literackich poety. Wystawa wykorzystuje bogate materiały multimedialne, w tym nagrania głosu poety, fotografie wykonane przez mieszkańców obszarów opisanych w jego książce oraz odpowiednie materiały prasowe. Elementy te wspólnie budują narrację o prawobrzeżnej Warszawie, koncentrując się na procesach, w których otaczające środowisko miejskie i nowoczesność pochłaniały mniej rozwinięte peryferia, takie jak Grochów, Gocław czy Saska Kępa. Poprzez rozpoznanie terenów wokół Kępy Gocławskiej, gdzie mieszkał Białoszewski, zwiedzający są kierowani do samej pracy literackiej, oferując unikalne spojrzenie na rozwój urbanistyczny, które rezonuje z doświadczeniami wielu rozwijających się miast.