Obraz „Apollo i Dafne” przedstawia scenę z „Metamorfoz” Owidiusza, w której nimfa Dafne przemienia się w drzewo laurowe, by uciec przed zalotami Apollina. Dzieło, namalowane przez Benedetto Lutiego w latach 1707-1708, prezentuje klasycystyczny styl barokowy inspirowany twórczością Carla Maratty. Wcześniej znajdowało się w kolekcji Karola Henryka von Heineckena, a do kolekcji Stanisława Augusta trafiło przed 1782 rokiem.
Obraz „Apollo i Dafne” autorstwa Benedetto Lutiego uchwycił kluczowy moment z „Metamorfoz” Owidiusza, przedstawiając prośbę nimfy Dafne do jej ojca, boga rzeki Peneusa, o pomoc w ucieczce przed Apollinem, co doprowadziło do jej przemiany w drzewo laurowe. Ta często przedstawiana w sztuce scena została wykonana w stylu inspirowanym dziełami Carla Maratty. Styl Lutiego z tego okresu (1707-1708) ewoluował w kierunku klasycystycznym, charakteryzującym się bardziej uporządkowaną kompozycją, czystszymi formami i subtelniejszą paletą barw, odchodząc od bardziej żywiołowego barokowego idiomu.
Obraz pochodzi ze znakomitej kolekcji Karola Henryka von Heineckena, wybitnego konesera sztuki i bibliofila, który pełnił funkcję kustosza Galerii Obrazów i Gabinetu Rysunków w Dreźnie. Do królewskiej galerii Stanisława Augusta w Warszawie trafił przed 1782 rokiem, prawdopodobnie zakupiony w latach 70. XVIII wieku, być może z pomocą Heineckena, który był również mentorem Marcello Bacciarellego. Obraz ma wymiary 62,3 x 46,7 cm, wykonany jest techniką olejną na płótnie i znajduje się w Pałacu na Wyspie w Muzeum Łazienki Królewskie.