Szczegółowe omówienie plafonu namalowanego przez Jana Bogumiła Plerscha w Teatrze Królewskim w Starej Oranżerii. Dzieło przedstawia mitologiczny obraz Apollina i postaci alegorycznych, a także portrety czterech wybitnych dramatopisarzy: Sofoklesa, Szekspira, Jeana Racine'a i Moliera, reprezentujących kanon teatralny uznawany w epoce Oświecenia.
Plafon w Teatrze Królewskim w Starej Oranżerii, okrągłe dzieło wpisane w kwadrat, namalowane przez Jana Bogumiła Plerscha, stanowi bogatą wizualną reprezentację zaangażowania Oświecenia w teatr i ideały klasyczne. Głównym motywem jest wniebowstąpienie Apollina, symbolizujące triumf światła, w towarzystwie Eos i puttów. W czterech narożnikach, medaliony otoczone wieńcami laurowymi i podtrzymywane przez putta, prezentują portrety dramatopisarzy uznanych za niezbędnych przez króla Stanisława Augusta.
Dramatopisarze ci reprezentują różne epoki i gatunki: Sofokles – antyk, Jean Racine – tragedię klasyczną, Molier – komedię klasyczną, a Szekspir – odzwierciedlenie osobistych zamiłowań króla. Tekst zagłębia się w historyczne recepcję i znaczenie każdego z dramatopisarzy w Polsce i Europie w epoce Oświecenia, omawiając ich wpływ, tłumaczenia i przedstawienia. Podkreśla, w jaki sposób wybory Plerscha i króla miały na celu promowanie oświeceniowych wartości poprzez sztukę teatru.