Ta część Parku Łazienkowskiego stanowi przykład europejskiego ogrodu romantycznego z XIX wieku, inspirowanego angielskim krajobrazem. Charakteryzuje się malowniczym układem, krętymi ścieżkami, stawem z wyspą (obecnie nieistniejącą) oraz pawilonami w stylu klasycystycznym, takimi jak Świątynia Sybilli i Świątynia Egipska.
Ogród Romantyczny, położony w pobliżu Pałacu Belwederskiego, jest wybitnym przykładem europejskiego projektowania ogrodów z XIX wieku, czerpiącym inspirację z angielskich parków krajobrazowych oraz stylów Pięknego i Malowniczego. Prace nad nim trwały w latach 1819–1822, w okresie, gdy Park Łazienkowski należał do cara rosyjskiego Aleksandra I, a jego transformację nadzorował architekt Jakub Kubicki. Ta część ogrodu cechuje się stawem o nieregularnym, malowniczym brzegu, który niegdyś zdobiła zadrzewiona wyspa, modna w ogrodach końca XVIII i początku XIX wieku.
Godne uwagi budowle w ogrodzie to Świątynia Sybilli/Diany, zbudowana w 1822 roku i inspirowana grecką architekturą perypteralną, z drewnianą konstrukcją, białym malowaniem i żelaznymi lwami strzegącymi wejścia. Nieopodal znajduje się Świątynia Egipska, również z 1822 roku, łącząca elementy starożytnej architektury egipskiej, z kolumnami w kształcie lotosu i ryczącymi lwami, pierwotnie przeznaczona do uprawy fig. Układ ogrodu podkreśla otwarte widoki na staw, sztuczną rzekę z mostkami oraz Pałac Belwederski. Uzupełniają go różnorodne nasadzenia z XIX wieku, w tym topole, dęby, jesiony i różne krzewy, a jego granicę wyznacza Kręta Aleja Chińska.