Świątynia Egipska, zbudowana około 1825 roku w ogrodach Muzeum Łazienki Królewskie, służyła jako dom dojrzewalni fig. Zaprojektowana przez Jakuba Kubickiego, jej architektura czerpie inspirację z egipskiej sztuki starożytnej, z kolumnami lotosowymi, lwami-strażnikami i obeliskiem na dachu, który pełni również funkcję mostu.
Zbudowana około 1825 roku w południowej części ogrodów Muzeum Łazienki Królewskie, Świątynia Egipska znajduje się na historycznym wale, pozostałości fortyfikacji z 1770 roku. Pierwotnie pełniąca funkcję dojrzewalni fig (figarni), pawilon ten powstał podczas rozbudowy Łazienek przez dynastię Romanowów.
Zaprojektowana przez Jakuba Kubickiego, architektura świątyni stanowi wybitny przykład fascynacji sztuką egipską, która ogarnęła Europę po wyprawie Napoleona do Egiptu. Wejście, otwarte w stronę stawu, stylizowane jest na bramę starożytnej świątyni egipskiej, wsparte na czterech kolumnach zwieńczonych kapitelami lotosowymi, symbolem Górnego Egiptu. Kamienne lwy, z których tryska woda, strzegą wejścia. Unikalne jest to, że dach budynku pełni funkcję mostu, łącząc brzegi stawu, co prowadzi do innej nazwy pawilonu: Mostu Egipskiego. Na szczycie tego mostu-dachu znajduje się wysoki obelisk okładany blachą i zdobiony hieroglifami. Wpływ stylu egipskiego odrodzenia był powszechny w XIX wieku, widoczny w budynkach publicznych, pawilonach ogrodowych i cmentarzach w całej Europie i Ameryce Północnej. Chociaż polska fascynacja architekturą egipską często objawiała się w kształcie piramidowych grobowców, Świątynia Egipska w Łazienkach pozostaje charakterystycznym przykładem tego stylu w Polsce.