The Black Archives in Amsterdam presenteert 'Nos Tei' tentoonstelling, die Zwarte Queer Geschiedenis Documenteert
The Black Archives in Amsterdam heeft "Nos Tei" gepresenteerd, een tentoonstelling gewijd aan het documenteren van de rijke geschiedenis en het voortdurende activisme van de Zwarte queer gemeenschap in Nederland. Dit belangrijke project ontstond uit een cruciale behoefte om ervoor te zorgen dat Zwarte queer perspectieven worden erkend en bewaard binnen nationale culturele instellingen.
De Oorsprong van 'Nos Tei' Verkennen
De inspiratie voor "Nos Tei" (Papiamentu voor ‘wij zijn hier’ of ‘wij bestaan’) kwam na de tentoonstelling "With Pride" in 2018, die tot doel had veertig jaar LHBTI+-activisme in Nederland te tonen via IHLIA, het Nederlandse archief van LHBTI+-geschiedenis. Filmmaker en activist Andre Reeder, die in de jaren tachtig betrokken was bij het pionierende Zwarte queer collectief Strange Fruit, uitte grote onvrede over het grotendeels witte narratief van de tentoonstelling en merkte de uitsluiting op van Zwarte queere ervaringen, zoals die van Strange Fruit.
Na de kritiek van Reeder ging IHLIA in gesprek met activisten om een oplossing te vinden. Deze samenwerking leidde tot de betrokkenheid van Wigbertson Julian Isenia en Naomie Pieter, twee jonge Zwarte queer activisten die al bezig waren met de ontwikkeling van "The Black Queer Archives" bij The Black Archives. In plaats van slechts een late toevoeging aan "With Pride" te doen, stelden de activisten een nieuwe, aparte tentoonstelling voor: "Nos Tei", die uiteindelijk naast "With Pride" zou reizen.
Het Belang van het Documenteren van Zwarte Queer Narratieven
Isenia en Pieter benadrukten de cruciale rol van het creëren van hun eigen archief bij The Black Archives. Ze legden uit dat hoewel instellingen niet opzettelijk niet-witte narratieven uitsluiten, een gebrek aan bewustzijn en gevoeligheid kan leiden tot hun weglating. Het opzetten van een onafhankelijk archief biedt essentiële controle over de inhoud en zorgt ervoor dat de geschiedenis van Zwarte queers accuraat en authentiek wordt verteld. Ze merkten op dat het archiveren van deze geschiedenis inherent een politieke daad is, vooral voor een gemeenschap waarvan de verhalen vaak worden genegeerd of witgewassen.
Via "Nos Tei" ontdekten onderzoekers indrukwekkende verhalen. Naomie Pieter benadrukte de diepe geschiedenis van intersectionaliteit binnen de Zwarte queer gemeenschap, waarbij ze figuren noemde als de Zwarte lesbische activiste Dolores Djodje, die actief was binnen queer, anti-racisme en feministische bewegingen. Julian Isenia ontdekte ook verschillende, niet-westerse opvattingen over seksualiteit, geïllustreerd door theatermaker Fridi Martina, die haar identiteit navigeerde op manieren die conventionele categorieën overstegen.
Lessen uit Decennia Zwart Queer Activisme in Amsterdam
Discussies met activisten die betrokken waren bij "Nos Tei" onthulden zowel continuïteiten als verschuivingen in Zwart queer activisme door de jaren heen. Discriminatoire ervaringen binnen de bredere witte LHBTI+-gemeenschap blijven bestaan, net zoals decennia geleden. Activisten zoals Naomie Pieter verwoordden een hedendaagse paradox in Nederland: hoewel protesteren voor LHBTI+-rechten over het algemeen veilig is, stuit demonstreren tegen racisme vaak op aanzienlijke overheids- en politiebelemmeringen. Dit onderstreept een voortdurende strijd die Zwarte queer individuen navigeren.
Wat betreft de methoden van activisme, maakten oudere generaties vaak gebruik van collectieve bijeenkomsten, fysieke protesten en onafhankelijke publicaties (zines). Julian Isenia merkte acties op zoals de groep Surinaamse Homoseksuelen (SUHO) die collectief protesteerde tegen koloniale anti-homoseksualiteitswetten bij de Surinaamse ambassade. Hoewel digitaal activisme en online petities tegenwoordig wijdverbreid zijn, suggereerden de activisten dat een terugkeer naar meer spontane, collectieve straatacties nog steeds krachtig zou kunnen zijn.
Hoewel "Nos Tei" een belangrijke stap markeert, reflecteerde Julian Isenia dat het mogelijk niet volledig "eerherstel" biedt aan de Zwarte queer geschiedenis, en merkte op dat soortgelijke initiatieven in het verleden zijn ontstaan. Naomie Pieter deelde dit gevoel en sprak haar vreugde uit over de positieve ontvangst door de Zwarte queer gemeenschap, met name oudere activisten, maar benadrukte dat structurele veranderingen binnen culturele instellingen nog steeds nodig zijn om toekomstige uitsluitingen te voorkomen.
Voor iedereen die geïnteresseerd is in het verkennen van de diverse verhalen van het culturele landschap van Amsterdam, biedt Musemap (musemap.art) de mogelijkheid om musea te bekijken en meer culturele plekken te ontdekken in de stad.
