Elaine Reichek: Gdybym Opowiadała Tę Historię – Feministyczna Wystawa Sztuki

Wystawa prezentuje prace artystki Elaine Reichek, skupiając się na jej krytycznych i feministycznych interpretacjach historii poprzez sztukę i literaturę. Podkreśla wykorzystanie technik tekstylnych i prac koncepcyjnych do eksploracji narracji o kobietach w mitologii i literaturze.

Od ponad czterdziestu lat Elaine Reichek tworzy krytyczną i feministyczną interpretację historii poprzez swoją sztukę. Jej analityczne podejście do tekstów historycznych i wizualnych przedstawień mitów i literatury, a także refleksja nad ich społeczną funkcją dla spójności kulturowej, są kluczowe dla jej twórczości, niczym nić Ariadny prowadząca Tezeusza przez labirynt. Na swojej pierwszej indywidualnej wystawie w Austrii Reichek prezentuje prace z ostatnich jedenastu lat poświęcone „dziewczętom z Minos” – postaciom takim jak Europa, Pazyfae, Fedra i Ariadna, których tragiczne losy, choć kluczowe dla narracji, często pozostają w cieniu męskich bohaterów. Reichek jednak stawia te kobiety i ich złożoność na pierwszym planie, gromadząc interpretacje i przedstawienia z wieków i stosując eklektyczne zestawienia sztuki wizualnej i literatury, aby uwolnić postacie od zbyt wąskich przypisań; przywłaszczenie staje się strategią emancypacyjną. Reichek wykorzystuje różnorodne media, włączając prace artystyczne i literackie z każdej epoki. Techniki tekstylne, takie jak haft i dzierganie, obok pracy koncepcyjnej, fotografii i różnych technik druku, należą do jej preferowanych środków artystycznych od lat 70. XX wieku. „_Gdybym tylko ja pisała tę historię_” nawiązuje do wcześniejszych cykli Reichek „_Dziewczęta minojskie_” (2012-16) i „_Nici Ariadny_” (2008-12). Tytuł wystawy pochodzi z wiersza „_Fedra_” angielskiej pisarki Stevie Smith, która, wbrew tragicznemu losowi Fedry, używa mocy słów, by przynajmniej wyrazić życzenie szczęśliwego zakończenia. Formalnym i koncepcyjnym łącznikiem między prezentowanymi pracami, w dużej mierze ręcznie haftowanymi obrazami, jest nić, zarówno w sensie figuratywnym, jak i dosłownym: nić Ariadny, za pomocą której historia rozwija się z labiryntu, oraz nić haftu, którą Reichek wplata obrazy i fragmenty tekstu w lśniące kompozycje wizualne. Prace na wystawie cytują między innymi dzieła Gustava Klimta, André Massona i Henri Matisse'a, zestawając je z tekstami Stevie Smith, Eriki Mumford, Henry'ego de Montherlanta, Giorgio de Chirico i Nonnosa, bizantyjskiego poety z V wieku. Powtarzające się odniesienie Reichek do mitów jako archetypowych historii trafnie łączy ją z czynnością haftowania, która opiera się na powtórzeniu. „Podobnie jak w szyciu wielokrotnie przewijamy nić wokół podłoża tkaniny, powtarzamy i przetwarzamy te mity na przestrzeni wieków. I tak jak szycie tworzy niewidzialną historię tła na odwrocie tkaniny, te starożytne mity – proto-narracje dotyczące fundamentalnych wewnętrznych popędów – zawsze były otwarte na analizę, interpretację i dekonstrukcję. Rozpuszczanie i ponowne składanie historii i motywów jest już bardzo starą metodą, niezależnie od tego, jak nowoczesnym lub współczesnym zjawiskiem możemy je uważać.” (Elaine Reichek, fragment z książki artystki wydanej na potrzeby wystawy). Reichek natychmiast rozpoznała strukturalne podobieństwo między pikselowymi obrazami cyfrowymi a szablonami do haftu lub dziergania, włączając tym samym media cyfrowe do swojej praktyki artystycznej. Podobnie jak piksel, pojedynczy ścieg jest podstawowym elementem wizualnego transferu w pracy artystycznej Elaine Reichek: Obraz pikselowy przypomina diagram haftu, tak jak ściegi ręcznego haftu nawiązują do pliku JPEG pobranego z internetu lub zeskanowanego z drukowanego źródła. Chociaż technologia cyfrowa przyspieszyła i rozszerzyła możliwości badań, tłumaczenia i produkcji, prace Reichek pozostają materialnymi obiektami zakorzenionymi w historii nici jako medium. Książka artystyczna wydana na potrzeby wystawy zaprojektowana została jako ozdobne pudełko w stylu _Hamilton Urns_ – jednego z najwcześniejszych amerykańskich neoklasycystycznych wzorów tapet – w którym fizycznie i koncepcyjnie rozwija się jej wystawa. Pudełko zawiera dwa różne rodzaje książek: konwencjonalnie oprawiony tom prezentuje prace z wystawy o tym samym tytule i zawiera esej artystki. Obok niego, w czterech leporellach, badana jest jej najnowsza praca _Toutes les filles_ (2016/17) poprzez zestawienie 24 użytych motywów z ich źródłami w historii sztuki, wchodząc w ten sposób w bezpośrednią komunikację. Ręcznie drukowana tapeta ze wzorem _Hamilton Urns_ stała się niemal znakiem rozpoznawczym wystaw Reichek w ostatnich latach i pojawia się również jako tło ścienne na wystawie. W tej specjalnej kolorystyce została wykonana na zamówienie wystawy.

Bilety do Secesji można kupić za pośrednictwem podanego linku. Odwiedzający są kierowani do zewnętrznej platformy biletowej w celu uzyskania informacji o rezerwacji.