Wystawa prezentuje pięć rzeźb z egipskich sanktuariów w Museo del Sannio w Benevento, autorstwa artysty Hannes Böcka. Praca zgłębia złożoną relację między archeologią, historią sztuki, fotografią i ich językami wizualnymi, badając perspektywy postkolonialne i narracje historyczne.
Wystawa Hannes Böcka w Secesji prezentuje pięć rzeźb pochodzących z egipskich sanktuariów znajdujących się w Museo del Sannio w Benevento: siedzącą babę, sokoła i byka Apisa, wszystkie wykonane z diorytu lub amfibolitu. Dzieła te, pierwotnie służące celom kultowym w starożytnej rzymskiej świątyni Izydy, zostały wyjęte z typowego kontekstu muzealnego i zaprezentowane indywidualnie na czarnym tle, oświetlone silnym kontrastem. Böck wykorzystuje pięć różnych kątów kamery – całkowity, półcałkowity, profil, z profilu z tyłu i szczegół – aby zbadać złożoną relację między archeologią, historią sztuki, fotografią i ich reprezentacjami wizualnymi. Artysta krytycznie odnosi się do historycznej tendencji do bagatelizowania wpływu kultury egipskiej na cywilizację zachodnią na rzecz czysto grecko-rzymskiego mitu pochodzenia. Böck podkreśla ambiwalentną rolę fotografii w rozpowszechnianiu wiedzy o historii sztuki oraz mechanizmy wykluczenia, które konstruują liniową narrację historyczną. Estetycznie film gra z współgraniem fotografii i filmu, kładąc nacisk na statyczne ujęcia, powolny montaż i brak dźwięku, aby zwrócić uwagę na płaszczyznę wizualną, tworząc hipnotyzujące doświadczenie, które zaprasza widza do aktywnego udziału w rozszyfrowywaniu dzieła sztuki. Ta wystawa kontynuuje wieloletnie zainteresowanie Böcka ekonomicznymi, politycznymi i kulturowymi powiązaniami między Europą a kulturami pozaeuropejskimi, co widać w jego wcześniejszych pracach, takich jak „Las Encantadas” (2012), „Niches Cut into Bedrock at Sacsayhuamán, Cusco and Inca Stone Quarry at Cachicata, Ollantaytambo” (2011) i „New Hefei” (2007/2008), które poruszają tematy tożsamości kulturowej, emancypacji i archeologii postkolonialnej.