Ta wystawa prezentuje prace Henrika Håkanssona, skupiając się na fragmentarycznych cyklach przyrody i obserwacji istot żywych. Bada dialog między człowiekiem a naturą poprzez naukowe aparaty rejestrujące i media wizualne, łącząc subiektywny język z odniesieniami do kultury popularnej.
Wystawa Henrika Håkanssona w Secesji zagłębia się we fragmenty cykli przyrody, obserwowane i odtwarzane w kontekstach wystawienniczych. Praktyka Håkanssona koncentruje się na obserwacji roślin, ptaków, owadów i ich środowisk, stawiając pytania o potencjalne formy dialogu między człowiekiem a naturą. Wykorzystuje różne aparaty rejestrujące i media wizualizacyjne, takie jak kamery przemysłowe i filmy szybkoklatkowe, podobne do eksperymentów naukowych, do analizy wzorców akustycznych i motorycznych.
Chociaż elementy te formalnie nawiązują do integracji nauki ze sztuką, koncepcyjnie reprezentują procesy abstrakcji i obiektywizacji. Håkansson łączy te naukowe systemy rozumienia z językiem subiektywności, kultury popularnej i historii muzyki. Jego instalacje rekonstruują sytuacje nagraniowe w sposób przypominający scenografię filmową. Na przykład, trzygodzinny film śpiącej anakondy nosi tytuł „Sleep (Eunectes murinus)” (1998), nawiązując do Andy’ego Warhola, a ptasie śpiewy pojawiają się w formacie płyty („The Blackbird – Song for a new breed” i „Nightingale – Love two times”, obie z 2001 r.). Te miejsca obserwacji mają na celu nie odzwierciedlenie rzekomych sprzeczności między naturą a kulturą ani nauką a sztuką, lecz raczej zwrócenie uwagi na zjawiska naturalne w już fragmentarycznych przestrzeniach życiowych i percepcyjnych.
Wystawa prezentuje szczególnie dwa nowe projekty tematycznie skupione na ptakach. „The Skylark (Alauda arvensis)”. The optimal flight between nowhere and somewhere” to instalacja filmowa dokumentująca lot skowronka, uchwycony na taśmie filmowej 16 mm z dużą prędkością w południowej Szwecji, wizualizująca „optymalną” ścieżkę lotu. Håkansson dopełnia ją wydaniem płyty winylowej z ptasim śpiewem, który służy również jako ścieżka dźwiękowa filmu. Drugi projekt koncentruje się na szpakach balijskich, w ramach większego projektu filmowego „The Birds”, poświęconego gatunkom zagrożonym. Obejmuje on portret wideo, nazwany „screen test” na wzór praktyk castingowych w przemyśle filmowym, pary szpaków balijskich nagranej w Zoo Schönbrunn. Wystawa prezentuje ten „screen test” obok rekonstrukcji ptaszarni, w której nagrano parę, przedstawiając ją zarówno jako tymczasowe siedlisko, jak i plan filmowy.