Wystawa stanowi hołd dla artysty konceptualnego Jamesa Lee Byarsa, prezentując dokumenty, przedmioty i efemerydy zgłębiające jego filozofię artystyczną. Podkreśla jego poetyckie zaangażowanie w dążenie do perfekcji, niematerialności i ulotnej komunikacji poprzez listy i przedmioty codziennego użytku.
Wystawa „Perfekcyjne Chwile. Wymiana Idei z Gerhardem Johannem Lischką” jest hołdem dla Jamesa Lee Byarsa (1932–1997), kluczowego artysty konceptualnego, znanego ze swoich działań performatywnych i eksploracji niematerialności. Byars operował na pograniczu sztuki konceptualnej, minimalistycznej i performance, a jego prace poetycko odnosiły się do dążenia do doskonałości i ulotności. Wystawa, odbywająca się w Gabinecie Grafiki Secesji, skupia się na jego rozległym wykorzystaniu komunikacji pisemnej. Zwiedzający mogą spodziewać się szerokiej gamy dokumentów, od małych notatek na codziennych materiałach, takich jak serwetki i liście roślin, po obszerne listy na jedwabiu i papierze japońskim. Ekspozycja obejmuje również pocztówki wysyłane przez Byarsa do przyjaciół podczas podróży, karty zaproszeń oraz małe przedmioty z jego performansów, takie jak płatek złota z odciśniętym napisem „Harry”. Te dzieła stanowią przykład unikalnego podejścia Byarsa do osobistej komunikacji i sztuki performance, charakteryzującego się ozdobnym pismem, przeważnie wielkimi literami oraz użyciem kolorów takich jak złoto, czerwień, róż, czerń lub biel, często wypełnionych dekoracyjnymi elementami, takimi jak serca i gwiazdy.
Wystawione przedmioty ilustrują wirtuozerskie myślenie Jamesa Lee Byarsa poprzez jego dialog z artystą-filozofem z Berna, Gerhardem Johannem Lischką, z dziełami pochodzącymi ze zbiorów Marianne Milani. Lischka i Milani należeli do adresatów Byarsa w Bernie, gdzie stał się integralną częścią lokalnej sceny artystycznej na początku lat 70. Lischka wspomina spotkanie z Byarsem na Documenta 5 i ich późniejszą korespondencję, która doprowadziła do realizacji idei Byarsa, często dokumentowanych na papierze. Te wymiany doprowadziły do powstania dzieł takich jak „Teoria 100 chwil tworzących jedną chwilę” (1975–76). Styl komunikacji Byarsa był charakterystyczny, a wiadomości często skondensowane w proste, lecz głębokie stwierdzenia na papierze, przekazywane w sposób bezpośredni i performatywny. Jego obecność była konsekwentnie performatywna, charakteryzująca się stałym stanem „transmisji i odbioru”, „dawania i przyjmowania”, napędzana nienasyconą ciekawością zrozumienia, doświadczenia i dzielenia się.