Wystawa prezentuje najnowsze, wielkoformatowe obrazy i rysunki Mai Vukoje, eksplorujące tematykę krajobrazu i postaci w maskach. Prace Vukoje tworzą niepokojącą atmosferę i poczucie rozpuszczającej się obecności fizycznej, nawiązując do nowej obiektowości w malarstwie.
Artystyczne podejście Mai Vukoje charakteryzuje się podwójną strategią: wychodząc od podstawy figuratywnej i czerpiąc z wcześniej przygotowanego materiału, tworzy obrazy krajobrazów i postaci przypominających maski. Motywy te są otoczone niepokojącą sferą i rozpuszczającą się obecnością fizyczną, wskazując na nową obiektowość w malarstwie, którą Vukoje angażuje. Wystawa w Galerii Secesji prezentuje wybór jej wielkoformatowych obrazów i rysunków z ostatnich dwóch lat. Vukoje wabi widzów scenami, które jednocześnie otwierają się na empatię kiczu i się od niej zamykają; motywy takie jak jeleń w lesie, dziewczyna w baletowej sukience i afrykańskie dzieci wydają się łatwo dostępne ze względu na ich znajomość z kultury masowej. Jednak Vukoje zakłóca te obrazy, zestawiając je i tym samym demontując struktury liniowe. Zazwyczaj opiera swoje indywidualne prace na trzech do czterech różnych źródłach wizualnych, wplatając je we własną narrację.
Fragmentacja treści podkreślona jest w wykonaniu malarskim poprzez szkicowe sugestie. Jednoczesne zastosowanie różnych technik — farb w sprayu obok akrylu i oleju, kapania i rozmazywania obok mocnych pociągnięć pędzla, ziemistych tonów akwareli obok toksycznej zieleni i neonowego pomarańczu — tworzy niezbędne napięcie między konkretnym a abstrakcyjnym. Prawie fluorescencyjne kolory sprawiają, że elementy figuratywne zaczynają unosić się, aż wreszcie poruszają się po przestrzeni obrazu jak cienie rzeczy, zawsze na skraju rozpuszczenia. Prace Vukoje charakteryzują się sytuacjami, które stają się zagadkami wizualnymi, na przykład gdy dwaj mężczyźni z piłą łańcuchową pojawiają się schematycznie między idyllicznie zebraną grupą flamingów nad jeziorem. Takie wizje, wyobrażone doświadczenia i deja-vu wielokrotnie stanowią inspirację dla obrazów Vukoje. Jej prace determinowane są złożoną treścią, na przykład zaangażowaniem we własną historię, co najjaśniej wyraża się w rysunkach autoportretów. Rysunki odzwierciedlają motywy, symbole i idee obrazów. W sytuacji przypominającej komiks, Vukoje przedstawia siebie jako bohaterkę — metaforę poszukiwania uniwersalnie ważnych stwierdzeń. Tak jak rozpoznawalne postaci są alienowane w obrazach, tak i ta postać oznacza przesunięcia znaczeniowe wykraczające poza klisze dobra i zła. Inscenizacja nawiązuje zarówno do kontekstu kinowego, jak i teatralnego, który Vukoje wielokrotnie na nowo projektuje dla swoich postaci: krajobrazy przypominające las, step, dżunglę lub bagno intensyfikują sceniczny charakter wydarzeń poprzez poczucie fundamentalnego braku miejsca. W tym kontekście forma i postać są do rozszyfrowania; odpowiednio, Vukoje określa swoje prace również jako „obrazy Syzyfa”. W ten sposób dziewczyna na pustyni z łopatą i trzema suchymi gałęziami w tle oferuje różne możliwości interpretacji: Jak głęboko można kopać? Czego w ogóle się szuka? Tutaj otwierają się różnorodne nawiązania do źródeł, np. do dzieł literackich Dostojewskiego o psychologii nieświadomych, miękkich przejść. Vukoje cytuje fantastyczne (wizualne) treści i scenariusze snów oraz odpowiadające im żądanie: „Fantastyka zawsze już zakłada aktywnego odbiorcę, fantastyka”. (Melanie Ohnemus)