Manfred Erjautz: Tożsamość a Przestrzeń Publiczna w Sztuce Współczesnej w Secesji

Wystawa prezentuje prace Manfreda Erjautza, zgłębiając doświadczenie jednostki w złożonej grze między sferą publiczną a prywatną. Ekspozycja obejmuje interwencje site-specific i fotografię rzeźbiarską, które kwestionują osobiste pozycjonowanie się w świecie pozornych relacji.

Prace Manfreda Erjautza zagłębiają się w nawigację jednostki w nieustannie przecinających się i wzajemnie drażniących obszarach wewnętrznego i zewnętrznego, prywatnego i publicznego. Dzieła te stanowią kompensacyjne próby ustanowienia pozycji jaźni w tych dziedzinach, przeciwdziałając postrzeganemu poczuciu przytłoczenia. Kontynuując wcześniejsze prace, które podkreślały pustkę kodów estetycznych poprzez kumulatywne użycie logotypów, Manfred Erjautz opracował własny logotyp na potrzeby wystawy w Secesji. Lampa neonowa uformowana z jego inicjałów, ME, wisi u podstawy latarni ulicznej przebijającej dach Secesji. Poprzez paradoksalną sytuację oświetleniową, słabe WE pojawia się jako symetryczny cień ME na podłodze, symbolizując jaźń projektującą społeczność, którą jednocześnie przewyższa. Wystawa pyta o wymiar osobowości w relacji do publiczności, o to, jak konstruowana jest przestrzeń publiczna, gdy znika wszelka dyskrecja dotycząca osoby, i jak można się pozycjonować i poruszać w świecie pozornych relacji. Zgodnie z tymi pytaniami, interwencja Erjautza w przestrzeni wystawienniczej polega na zastąpieniu drzwi w tylnej ścianie głównego pomieszczenia szybą, otwierając i rozszerzając przestrzeń. Daje to wgląd w marmurowego bałwana umieszczonego na terenie zewnętrznym. Sugestia bliskości, pozorna możliwość dostępu do ogrodu i jednoczesna niemożliwa do pokonania odległość stworzona przez tę architektoniczną interwencję są zestawione z rzeźbą plenerową „Gefangen in der Gegenwart” (Uwięziony w teraźniejszości). Przebijający główną salę widok jest dalej rozwijany w sposób kontrapunktyczny za pomocą wielkoformatowych fotografii ukazujących m.in. sytuacje okien i drzwi. Ich rzeźbiarsko-architektoniczna forma konstruuje złożoną przestrzenność, która rozpływa utrwaloną pozycję widza wynikającą z perspektywy centralnej. Nastrojowe, nasycone światłem przejścia są wynikiem długiego procesu znajdowania obrazów, w którym Manfred Erjautz najpierw szkicuje swoje motywy, a następnie szuka odpowiadającego im odpowiednika w rzeczywistości, by uchwycić go fotograficznie. W swoim rozproszonym modulowaniu i rozmyciu obrazy ukazują, w jakim stopniu świat zewnętrzny jest odbiciem własnej wyobraźni i nie może już być skupiony z przestrzeni myśli okiem poznającego podmiotu. Bunt przeciwko nieuchwytnemu zewnętrzu i wściekłość wyrażana poprzez przemoc jako reakcja na naruszoną strefę ochronną prywatności jest tematem serii slajdów „Gunshot”. Bez rozpoznawalnego przeciwnika artysta strzela po swoim studiu z zbudowanego przez siebie karabinu Lego, aż w końcu pada na ziemię z odrzutu, którego pochodzenie nie jest wyjaśnione. Jeśli nie można zdemaskować przeciwnika, wynikiem jest wyczerpanie; akt siły się wyczerpuje, pocisk utyka w nicości.

Strona zawiera informacje o „biletach” i linki do platformy biletowej, sugerując, że wstęp może wymagać biletu lub rezerwacji, ale szczegółowe informacje o cenach lub wymaganiach nie są podane na tej stronie. Odwiedzający są kierowani do oficjalnego portalu biletowego w celu uzyskania dalszych informacji.