Wystawa Manon de Boer prezentuje sześć prac filmowych zgłębiających zainteresowanie artystki warunkami kreatywności i swobodnej twórczości artystycznej, w szczególności doświadczeniem nieograniczonego czasu i zrelaksowanego stanu umysłu. Zagłębia się w relację między obrazem a dźwiękiem, siłę obrazów oraz krytyczną analizę ich twierdzeń o prawdzie.
Manon de Boer krytycznie podchodzi do medium filmu, badając relację między obrazem a dźwiękiem oraz kwestionując siłę i twierdzenia o prawdzie wizualnych przekazów. Jej portrety filmowe, komponowane jako powoli rozwijające się sekwencje obrazów, często przedstawiają aktorów, muzyków, tancerzy i intelektualistów, których formy stopniowo wyłaniają się poprzez ich wspomnienia. Fragmentaryczna i niekonsekwentna narracja w pracach de Boer podkreśla zmienną relację między czasem a językiem i wysuwa na pierwszy plan percepcyjny stan sytuacyjny oraz jego zmienność.
W ramach wystawy „Czas dla czasu” de Boer prezentuje sześć prac filmowych odzwierciedlających jej zainteresowanie warunkami kreatywności i swobodnej twórczości artystycznej. Podkreśla znaczenie doświadczania czasu jako nieograniczonego i utrzymywania beztroskiego stanu umysłu dla procesu twórczego, czerpiąc inspirację od psychoanalityczki Marion Milner i artystki Agnes Martin. Wystawa zawiera filmy takie jak „An Experiment in Leisure” (2016), filmowe tłumaczenie koncepcji bezcelowego, nieskończonego czasu przy użyciu długich ujęć i pośrednich portretów współpracowników; „Presto, Perfect Sound” (2006) i „Dissonant” (2010), filmy strukturalne eksplorujące powtórzenia i wariacje; oraz „The Untroubled Mind” (2013–2016) i „You Can Never Be Complete” (2015), prezentowane jako szkice filmowe. Wystawa obejmuje również „Maud Capturing the Light ‘On a Clear Day’ (2015)”, studium rysunku Agnes Martin postrzeganego w codziennym życiu.