Wystawa Michaela E. Smitha w Secesji prezentuje rzeźby, instalacje i kolaże obiektów, które wchodzą w interakcję z przestrzenią wystawienniczą. Artysta wykorzystuje znalezione przedmioty, materiały organiczne i subtelne interwencje, aby stworzyć przestrzeń doświadczalną, która wyostrza percepcję i eksploruje tematy obecności, braku oraz kondycji ludzkiej.
Michael E. Smith tworzy rzeźby, instalacje, kolaże obiektów i filmy, traktując każdą przestrzeń wystawienniczą jako aktywnego partnera w dialogu. Jego instalacje angażują wiele zmysłów, włączając światło, dźwięk i rutynowe zakłócenia, aby wyostrzyć ogólną percepcję. Smith zaczyna od tworzenia „szkiców materiałowych” w swoim studio, testując przedmioty pod kątem ich potencjału jako wskaźników, a prace finalizuje w konkretnym kontekście wystawienniczym, często nadając im ostateczny kształt spontanicznie.
Wystawy charakteryzują się oszczędnym użyciem środków i zrozumieniem siły wyrazu relacji formalnych. Poprzez strategicznie rozmieszczone prace buduje napięcie między obiektami, otaczającą je przestrzenią a niematerialnymi interwencjami. Koncentracja na niewielu obiektach w pomieszczeniu tworzy wrażenie przestronności i pustki, służąc jako metafory ludzkiej samotności i wrażliwości, co z kolei nadaje większe znaczenie poszczególnym pracom.
Zwraca uwagę zaangażowanie Smitha w istniejącą architekturę. Jego prace są jak ślady, wskazujące na obecność konkretnej osoby w konkretnym miejscu, czyniąc każdą wystawę unikalnym wydarzeniem fenomenologicznym. Proste interwencje, takie jak zmiana warunków oświetleniowych czy demontaż klamek, tworzą drobne zakłócenia w habitualnych systemach, uwrażliwiając zarówno zwiedzających, jak i personel. Czasami wystawia obiekty w obszarach niedostępnych publicznie, koncepcyjnie otwierając przestrzeń wystawienniczą i podnosząc pytania o dostęp publiczny, granice sztuki i jej instytucji.
Jego rzeźby i kolaże obiektów zazwyczaj składają się z niewielu elementów lub stoją samodzielnie jako ready-made. Smith wykorzystuje znalezione, używane, wyrzucone, a czasem zepsute przedmioty codziennego użytku, takie jak meble, ubrania i elektronika, często łącząc je z elementami organicznymi, takimi jak spreparowane zwierzęta lub pozostałości zwierzęce/ludzkie. Centralne miejsce w jego twórczości zajmuje ludzkie ciało lub jego brak, zestawiając obecność i brak, ruch i bezruch, lekkość i ciężar.
Ciemne i niepokojące asamblaże Smitha niosą subtelne tony poza ich początkowym ponurym nastrojem. Uznaje, że sama sztuka jest złożonym językiem, w którym każdy obiekt, działanie i miejsce są obciążone historiami i znaczeniem. Jego eksploracja relacji człowiek-obiekt-natura jest opisywana z wielką szczegółowością, uznając jej złożoność i tajemnicę. Wyraźnie obecny jest ostry humor, odzwierciedlony w wrażliwości estetycznej i formalnym dowcipie, na przykład, gdy łączy plastikowe krzesło z czaszką żółwia morskiego ze względu na uderzające podobieństwa formalne. Jego strategią jest redukcja i maksymalne skupienie, dążenie do tego, co istotne.
Praktyka artystyczna Smitha często przywołuje skojarzenia z destrukcją środowiska, zanikiem siedlisk dla ludzi i zwierząt, doświadczeniami politycznymi i społecznymi, kryzysami ekologicznymi, konsumpcjonizmem kapitalistycznym, odpadami, przemocą, śmiercią i niesprawiedliwością społeczną. Szczególnie kształtujące były jego korzenie w Detroit, mieście będącym symbolem upadku przemysłowego i walki klas pracujących, a jednocześnie centrum różnorodnej muzyki i kultury alternatywnej.
Na swoją wystawę w Secesji, obejmującą Gabinet Grafiki i galerię na pierwszym poziomie podpiwniczenia, Smith opracował nowe prace wyprodukowane, zaaranżowane, zmontowane i zainstalowane na miejscu. Materiały nabyte na życzenie artysty lub przez niego przywiezione obejmują używane wentylatory turbinowe do suszenia pomieszczeń, fragmenty skał, ludzką kość czaszki z połowy XIX wieku, futra królików, używaną kanapę, puste futerały na gitary i suszone tykwy. Instalacja celowo modyfikuje architekturę, wykorzystując zredukowane oświetlenie z zewnątrz i minimalne listwy LED, tworząc zakłócenia dźwiękowe za pomocą wentylatorów turbinowych, które powodują wibracje magnetycznych drzwi przeciwpożarowych i generują hałas. Chlebownice i suszone łodygi dyni są zaaranżowane tak, aby sugerować zamrożony ruch, a wpół widoczne logo Batmana jest utworzone z tysięcy łodyg dyni. W drugim pomieszczeniu usunięto czerwony aksamitny zasłonę, odsłaniając punkty instalacyjne, ustawiono dwa stoły konferencyjne z schludnie ułożonymi krzesłami. Skórzana kurtka jest przybita między pilastrami ściany, a wszelkie pisemne odniesienia do wystawy przy wejściu są nieobecne. W Gabinecie Grafiki rzeźba przypominająca czaszkę z wyrastającymi z oczodołów dyniami tworzy efekt komiksowy, symbolizując jego współpracę z rolnikiem przy pozyskiwaniu suszonych łodyg dyni i specjalnej uprawie tykw, aby uzyskać długie, cienkie szyjki.