Wystawa Miriam Bajtali „in meinem Namen” (2013) zgłębia zagadnienia percepcji, reprezentacji i aktu mówienia o sztuce. Praca wykorzystuje instalacje wideo do zbadania roli artystki i sposobu, w jaki jej dzieło jest reprezentowane przez innych, zestawiając różne konteksty przestrzenne i performatywne.
Wystawa Miriam Bajtali „in meinem Namen” (2013) krytycznie odnosi się do tematów percepcji, reprezentacji oraz parametrów, które je definiują i modyfikują, takich jak przestrzeń, czas i kontekst. Jej praktyka artystyczna obejmuje filmy, rysunki, rzeźby, prace tekstowe i instalacje performatywne. W „in meinem Namen” Bajtala bada swoją rolę jako artystki, kontrastując swoje postrzeganie siebie z perspektywami czterech profesjonalistów kultury – artysty, kuratora, krytyka i autora – z których każdy został poproszony o napisanie i wypowiedzenie się o jej pracy w jej imieniu. W filmie „vier Reden” (cztery przemówienia) artystka sama wciela się w te autoryzowane zastępstwa w ich odrębnych rolach, przemawiając bezpośrednio do kamery lub zza kadru.
Wystawa prezentuje również film „Chor”, w którym Bajtala zrealizowała kontrprzemówienie, angażując grupę osób, które na otwarte wezwanie wykonały napisany przez nią tekst. Ta praca, prezentowana w głównej przestrzeni Secesji, stanowi kontrast w stosunku do bardziej kameralnego otoczenia gabinetu grafiki, gdzie pokazywana jest „vier Reden”. Projekując te dwa filmy na przeciwległe ściany, Bajtala tworzy dialog między zbliżeniami z „vier Reden” a ujęciami całościowymi w „Chor”, badając reprezentacyjny charakter zarówno wielkiej Białej Kostki, jak i kameralnego Gabinetu Grafiki, a także kwestionując koncepcję wzniosłości kontra intymność.