Wystawa Nory Schultz „czy to już ten dzień?”: badanie przestrzeni, języka i sztuki

Wystawa Nory Schultz prezentuje przedmioty codziennego użytku, język i systemy nagrywania, krytycznie angażując się w przestrzeń wystawienniczą. Obejmuje wielkoformatowe instalacje, elementy rzeźbiarskie, prace wideo i instalację dźwiękową, która bawi się środowiskiem instytucji.

Wystawa Nory Schultz „czy można powiedzieć, że to jest ten dzień?” zgłębia tematy przedmiotów codziennego użytku, języka i systemów nagrywania, jednocześnie krytycznie obserwując przestrzeń wystawienniczą i rolę artystki w jej obrębie. Prace wykorzystują różne kamery jako „współproducentów”, podważając pozycję autorską. Schultz często tworzy wielkie instalacje poprzez performatywne interakcje, które integrują i rozszerzają przestrzenne struktury. Wystawa w Secesji opiera się na wielowarstwowej propozycji opublikowanej w zaprojektowanym przez artystkę katalogu, składającym się z plakatów i magazynów. Przekształcony arkusz kalendarza służy jako plan realizacji „Atlasu / Dnia” w przestrzeni Secesji. Wystawa porusza się między koncepcją, symulacją a realizacją, animowana prądami powietrza lub systemem wentylacyjnym, gdzie sama odległość staje się medium produkcji. Głównymi bohaterami są „Der Atlas” i „Der Tag”, urzeczywistnione poprzez starannie wykonane instrukcje i wizualizacje. Instalacja „czy można powiedzieć, że to jest ten dzień?” składa się z kilku elementów, które oddziałują na specyficzne warunki architektoniczne przestrzeni wystawienniczej. Trzy rzeźby z aluminiowego drutu o wysokości od sufitu do podłogi, „Atlas / Dzień 1, 2 i 3”, rozmieszczone są w całej przestrzeni, tworząc abstrakcyjne rysunki przestrzenne i odsłaniając obszar nad szklanym sufitem. Rzeźby te ucieleśniają różne przestrzenne układy siatki arkusza kalendarza, interpretując archetypy rzeźbiarskie „Atlasu” i „Dnia”. Ich realizacja wymagała ścisłej współpracy między artystką a zespołem instalacyjnym. Tapeta o wymiarach 3 x 6 metrów, „Nadzieje i marzenia” (2019), zdobi lewą ścianę końcową, zaczerpnięta z tematu arkusza kalendarza i wzbogacona interwencjami artystki, dodając wymiar czasowy do ram czasowych i wpływając na ogólne wrażenie. Dwa nowe filmy wideo, „Obserwacja wielorybów” i „Symulowana obserwacja wielorybów” (oba 2019), prezentowane są w bocznych nawach. „Obserwacja wielorybów” dokumentuje rejs w poszukiwaniu wielorybów u wybrzeży Bostonu, z zniekształceniami, podczas gdy „Symulowana obserwacja wielorybów” została nakręcona w studiu artystki za pomocą kamery GoPro, z artystką oddającą część kontroli, używając kamery jako przedłużenia ręki filmowca. Instalacja dźwiękowa „Dźwięk zostanie rozwiązany” działa jako niewidzialna ramka, koncepcyjnie łącząc przestrzeń z zewnętrzem poprzez nagrania stałego szumu systemu klimatyzacji studia. Rysunki do rzeźb i notatki artystki służą jako partytura dla abstrakcyjnej kompozycji. W godzinach otwarcia drzwi ogrodowe są otwarte, pozwalając dźwiękom otoczenia dopełnić kompozycję. W nocy, gdy zwiedzający opuszczą budynek, krąg zamyka się, gdy dźwięk klimatyzacji artystki nakłada się na system Secesji. Wszystkie elementy mają na celu przybliżenie się do czasoprzestrzennego ciała z dystansu, czy to geograficznie rzeczywistego, czy opartego na wyobraźni i pamięci, uchwycenie i artystyczne ponowne zinterpretowanie tego systemu.

Ogólne informacje dotyczące biletów i wstępu do Secesji można znaleźć pod podanym linkiem. Zwiedzający są kierowani do oficjalnego portalu biletowego w celu uzyskania szczegółów zakupu. Strona sugeruje standardowe godziny otwarcia muzeum, ale nie podaje konkretnych wymagań dotyczących biletów na wystawę poza ogólnym dostępem zapewnianym przez strukturę biletową muzeum wspomnianą w nawigacji.