Rosa Barba: Wystawa „Spacelength Thought” – Kino, Rzeźba, Czas i Archiwa

Wystawa niemiecko-włoskiej artystki Rosy Barby zgłębia wymiar czasowy w sztuce i sposób, w jaki film artykułuje przestrzeń. Prezentuje wybór jej filmów nawiązujących do koncepcji archiwum, a także prace rzeźbiarskie.

Twórczość niemiecko-włoskiej artystki Rosy Barby rozpatrywana jest przez pryzmat rozszerzonej koncepcji rzeźby, w której wymiar czasowy odgrywa kluczową rolę obok kompozycji, fizyczności i formy. Jej filmy badają czas i sposób, w jaki film artykułuje przestrzeń, nawiązując nową relację między dziełem a widzem. Każdy film służy jako topograficzne studium „nowoczesnej świadomości zbiorowej”, zagłębiając się w sfery pamięci i niepewności, które, pomimo swojej niestabilnej rzeczywistości, można odczytać jako uspokajający mit. Kinowe prace Barby oscylują między eksperymentalnym dokumentem a narracją fabularną, często skupiając się na krajobrazach naturalnych i interwencjach człowieka w środowisko, badając wzajemne oddziaływanie zapisu historycznego, osobistej anegdoty i filmowej reprezentacji. W swojej solowej wystawie „Spacelength Thought” w Secesji Rosa Barba prezentuje wybór filmów nawiązujących do koncepcji archiwum, a także kilka swoich prac rzeźbiarskich. Wystawę otwierają naprzemiennie prezentowane filmy „Somnium” (2011) i „Disseminate and Hold” (2016), podkreślając dwa kluczowe aspekty jej twórczości: powiązanie z literaturą jako źródłem i odniesieniem w jej pracach oraz zaangażowanie w otwartą koncepcję archiwum. „Somnium” bezpośrednio nawiązuje do narracji astronoma, matematyka i przyrodnika Johannesa Keplera. W swoim tekście z 1608 roku, uznawanym za wczesny przykład gatunku science fiction, Kepler opisuje wyobrażoną podróż na Księżyc i swoją wizję Ziemi widzianej z Księżyca. Film Barby, nakręcony w Maasvlakte, rozbudowanej części największego europejskiego portu w Rotterdamie, zawiera fragmenty narracji Keplera czytane przez niewidzialny głos, podczas gdy drugi, „zbiorowy” głos przekazuje idee ludzi mieszkających i pracujących tam na temat przyszłości tej lokalizacji. W filmie przedstawiona jest jedna postać, a jak to często bywa w pracach Barby, marginalna postać staje się protagonistą. W „Somnium” tą postacią jest pszczelarz, który pomimo postępującego podporządkowania natury przez przemysł, nadal pielęgnuje swoje ule. Skupienie się na pszczelarstwie, kluczowym dla równowagi naszego ekosystemu, można interpretować jako symboliczne oświadczenie.