Wystawa „Monolit” bada technologie i materiały, które mogą stać się trwałymi reliktami ludzkiej działalności, analizując „głęboką materię” oraz transformację pozostałości naszej cywilizacji w przyszłe warstwy geologiczne. Aranżuje przestrzeń wystawienniczą jako otwarte laboratorium skupione na zrównoważonej produkcji i ewoluujących procesach instytucjonalnych.
Cykl wystawienniczy „Monolit” zgłębia technologie i materiały, które mogą przetrwać jako trwałe pozostałości ludzkich przedsięwzięć, kwestionując koncepcję „głębokiej materii” w przyszłych epokach. Zastanawia się, co przetrwa jako geologiczno-technologiczna warstwa Ziemi i jakie formy mogą przyjąć relikty naszej cywilizacji. „Monolit” jest interpretowany zarówno jako solidny blok skalny, jak i zunifikowana architektura technologiczna, symbolizująca nieznane jądro przyszłego archiwum przechowującego informacje i materialne zapisy ludzkiej działalności.
Galeria przekształca się w otwarte laboratorium, w którym proces twórczy jest równie ważny jak materialny rezultat. Wystawa podkreśla namacalny związek między pracą artystyczną a przedsięwzięciami naukowymi, badając możliwości bardziej zrównoważonej produkcji artystycznej z wykorzystaniem materiałów biologicznych i regeneracyjnych. Instalacja ewoluuje publicznie, czyniąc przestrzeń wystawienniczą środowiskiem eksperymentalnym. Ponadto „Monolit” poszukuje quasi-wystawienniczych formatów, w których instytucja wykonuje swoją strukturę – swoją sieć relacji, procesów i współprac – zamiast jedynie prezentować obiekty. Takie podejście jest zgodne ze współczesnymi praktykami uczenia maszynowego, gdzie znaczenie wyłania się z iteracji, relacji i ciągłych aktualizacji danych, traktując przestrzeń wystawienniczą jako dynamiczne, responsywne środowisko, które zaprasza publiczność do obserwowania trwającego procesu badawczego.
