Gids voor de Sint-Pauluskerk in Antwerpen

Op deze plek werd oorspronkelijk een kleine kerk gebouwd door de Dominicanenorde, die in 1276 werd ingewijd door Albertus Magnus.

Nadat de oorspronkelijke kerk kampte met overstromingen, werd er op hoger gelegen grond een nieuwe kerk gebouwd. De bouw begon onder leiding van Domien de Waghemakere, werd voortgezet door Rombout de Dryvere en het bouwwerk werd officieel voltooid en ingewijd in 1571.

In 1571 werd de broederschap van Onze-Lieve-Vrouwe van de Rozenkrans in de kerk opgericht om de overwinning van de Spaanse vloot op de Turken tijdens de Slag bij Lepanto te vieren.

Na de verdrijving van de dominicanen in 1578 en de omvorming van het schip tot een calvinistisch oratorium, leed de kerk schade aan haar transepten en koor tijdens het Beleg van Antwerpen. Na 1585 keerden de dominicaner paters terug en initieerden ze uitgebreide wederopbouw- en renovatieprojecten.

In 1618 werd begonnen met de bouw van een nieuw, vergroot koor en transept; het nieuwe koor werd in 1639 ingewijd door de bisschop van Antwerpen.

In 1623 werd Caravaggio's schilderij 'Madonna of the Rosary' aan de kerk geschonken door de inspanningen van Peter Paul Rubens en andere lokale kunstenaars; het diende als een belangrijk altaarstuk totdat het in 1786 door keizer Jozef II in beslag werd genomen.

Een grote brand in 1679 vernielde de gewelven van het schip en de bovenste westgevel. Herstelwerkzaamheden werden voltooid tussen 1680 en 1681, waarbij de toren werd afgebouwd in een barokstijl ontworpen door Nicolaes Millich.

De Calvariehof, met 63 levensgrote standbeelden en negen reliëfs op kunstmatige rotsterrassen, werd tussen 1697 en 1747 tegen de zuidbeuk van de kerk aangebouwd.

In 1796 werden dominicanenkloosters gesloten door de Franse bezetters. De kerk werd publiekelijk verkocht, maar gered van de sloop toen ze werd aangekocht door de dominicaanse prior Peltiers. Later werd het gebouw in 1802 overgenomen door de gemeenteraad en ingewijd als parochiekerk.

Tijdens de Tiendaagse Veldtocht in 1830 beschadigde een Nederlandse beschieting van Antwerpen de kerk en werden de originele 17e-eeuwse glas-in-loodramen ontworpen door Abraham van Diepenbeeck vernietigd.

Een catastrofale brand in april 1968 verwoestte het dak, beschadigde de gewelven aan de binnenzijde, ruïneerde de top van de barokke toren en decimeerde driekwart van het klooster. Er volgden uitgebreide restauratiewerkzaamheden om de aanzienlijke structurele schade te herstellen.