En suspensión/Suspended: Een Installatie van Geblazen Glas die Tijd en Materialiteit Onderzoekt in Alcorcón

En suspensión/Suspended is een installatie van geblazen glas die thema's als tijd, materialiteit en transformatie onderzoekt. Gecreëerd tijdens een residentie bij het Museo de Arte Contemporáneo de Vidrio de Alcorcón (MAVA), vangt het momenten van glasvorming en reflecteert het op natuurlijke tijdsprocessen.

En suspensión/Suspended is een installatie van geblazen glas, gevormd door adem, hitte, zwaartekracht en tijd, gecreëerd tijdens een residentie bij het Museo de Arte Contemporáneo de Vidrio de Alcorcón (MAVA). Het kunstwerk belichaamt sfeer binnen zijn structuur en vangt de vluchtige momenten waarop gesmolten silicium uitzet, rekt en afkoelt. De vormen zweven in delicate balans, onderling verbonden alsof ze een enkele adem delen, waardoor de ruimte tussen object en lichaam wordt geactiveerd en een onzichtbare spanning ontstaat. Licht en schaduw breiden het werk uit naar de omgeving, projecteren voorbij de fysieke materie om beweging, schaal en gewicht te accentueren. De installatie reflecteert op tijd niet alleen als een fysieke kracht, maar als een fundamentele voorwaarde voor creatie. Elk stuk belichaamt zijn eigen duur – de precieze intervallen voor het verwarmen, verzachten, uitzetten en stabiliseren van glas; het efemere maar beslissende moment van adem dat het vormgeeft; de geleidelijke afkoeling die de uiteindelijke staat fixeert. Deze processen resoneren met andere natuurlijke temporaliteiten, zoals het langzame, collectieve werk van bijen die honing produceren, waarbij vloeibaarheid wordt omgezet in dichtheid en transparantie in ondoorzichtigheid. Dit werk nodigt uit tot contemplatie van aanwezigheid, waarbij de nadruk ligt op tijd als geleefd in plaats van gemeten. Werken met glas vereist onderdompeling in onherroepelijke processen, waarbij het materiaal zelf beslissingen stuurt. De resulterende vormen ontstaan met een gevoel van onvermijdelijkheid, vergelijkbaar met de schijnbare eenvoud van honing, waarvan de complexiteit ligt in het maakproces. Glas en honing delen een affiniteit: beide gaan over tussen vloeibare en vaste toestanden, vangen en breken licht, en onthullen of verbergen door transparantie. In hun vloeibare staat suggereren ze beweging; eenmaal gestabiliseerd, bevatten ze tijd en bewaren ze sporen van hun passage. Deze installatie gaat in dialoog met deze parallellen en biedt een materiële meditatie over transformatie, duur en de stille, constante evolutie van het leven door de tijd. De borosilicaatglasstukken zijn gerealiseerd met de technische precisie en materiaal­kennis van de gerenommeerde wetenschappelijke glasblazer Emilio Elvira en zijn team.