Wystawa zagłębia się w twórczość Edwarda Dwurnika z lat 70. i 80. XX wieku, koncentrując się na jego cyklach „Sportowcy” i „Robotnicy”. Bada artystyczne stanowisko Dwurnika, który odrzucał elitaryzm, a malarstwo traktował jako dokument życia społecznego i narzędzie budowania wspólnoty. Wystawa analizuje głęboki wpływ przemian społecznych i klasowych w Polsce, podkreślając wzajemne emocje dumy i wstydu, które charakteryzowały ten transformacyjny okres.
Wystawa „Edward Dwurnik. Duma i wstyd” skupia się na znaczącym dorobku artysty z lat 70. i 80. XX wieku, prezentując dwa kluczowe cykle malarskie: „Sportowcy” i „Robotnicy”. Kuratorzy starają się odtworzyć fundamenty artystycznego podejścia Dwurnika, które wykształciło się pod koniec lat 60. i na początku lat 70. XX wieku. Podejście to charakteryzowało się odrzuceniem elitaryzmu w sztuce, nawiązaniem do sztuki outsiderów i wiarą w malarstwo jako żywy dokument życia społecznego. Dwurnik postrzegał sztukę jako egalitarny język zdolny do budowania komunikacji i wspólnoty wśród przedstawianych osób.
Wystawa pozycjonuje również twórczość Dwurnika w kontekście znaczących przemian społecznych i klasowych w Polsce w drugiej połowie XX wieku. Dwurnik, ze swoim charakterystycznym wglądem i ironią, uchwycił konsekwencje tożsamościowe, kulturowe i psychologiczne tych zmian społecznych, których sam był świadkiem. „Duma i wstyd” stanowi zatem interpretację jego twórczości przez pryzmat społecznej historii emocjonalnej w Polsce, zwłaszcza utrwalonego splatania się dumy i wstydu, które kształtowały doświadczenie transformacji klasowych. Emocje te wykraczają poza osobiste odczucia, regulując przynależność, uznanie i miejsce jednostki w hierarchii społecznej, fundamentalnie wpływając na poczucie własnej wartości i tożsamość. Wystawie towarzyszy interwencja artystyczna Patryka Różyckiego pt. „Transformacja”, prezentująca jego prace z lat 2021–2024, które odnoszą się do dzieciństwa i adolescencji w warunkach wykluczenia ekonomicznego i społecznego w okresie transformacji lat 90.