Wystawa bada złożone relacje między Polską a subsaharyjską Afryką w epoce PRL, analizując wzajemne powiązania sztuki, polityki i etnografii. Podkreśla dynamikę polskich interakcji z „czarnością” i Afryką, narrację kształtowaną przez ideologie antyfaszystowskie i antykolonialne.
Wystawa „Sposoby czarnego rozprzestrzeniania się po białej ziemi” czerpie tytuł z obrazu Mariana Bogusza z 1948 roku, odwracając jego znaczenie, aby ujawnić specyfikę polskich relacji z „czarnością” i subsaharyjską Afryką w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL). Po II wojnie światowej narzucony system społeczno-polityczny promował hasła antyfaszystowskie i antyimperialistyczne, w tym potępienie rasizmu i kolonializmu. Sztuka, polityka i etnografia połączyły się, tworząc złożoną sieć znaczeń i interesów. Wraz z uzyskaniem niepodległości przez kraje afrykańskie pod koniec lat 50. i na początku lat 60. PRL zainicjował współpracę, która obejmowała ideologiczne zmagania Zimnej Wojny i autentyczne zainteresowanie dekolonizującym się kontynentem. Te kontakty polityczne sprzyjały wymianie ludzi i idei, znacząco wpływając na wizualną kulturę i środowisko artystyczne epoki.
Wystawa zestawia fakty, fantazje i wyobrażenia, prezentując barwną, pełną kontrastów narrację o ucieczce od centralnie planowanej rzeczywistości, w ramach której granice polityczne jednocześnie utorowały drogę diasporom afrykańskim w Polsce. Łącząc prace artystów z Polski, Nigerii oraz absolwentów polskich szkół artystycznych pochodzących z krajów takich jak Etiopia, Sudan i Kenia, wystawa bada przeszłe relacje, które od początku transformacji systemowej w dużej mierze zostały zepchnięte na margines pamięci.