Pałac Królewski w Madrycie: Wielka Rezydencja Królewska Hiszpanii

Budowę obecnego Pałacu Królewskiego w Madrycie, z inicjatywy dynastii Burbonów, rozpoczęto 7 kwietnia 1735 roku na miejscu poprzedniego Alkazaru, który spłonął. Projekt początkowo inspirowany był przez Filippo Juvarrę, a później kontynuowany przez Juana Bautista Sachettiego.

Budowa nowego Pałacu Królewskiego trwała od 1738 do 1755 roku. Projekt inspirowany był Filippo Juvarrą, a kontynuowany przez Juana Bautista Sacchetti, z włączeniem elementów dzieł Berniniego.

Pałac Królewski w Madrycie charakteryzuje się stylami architektonicznymi baroku i klasycyzmu. Do wybitnych architektów zaangażowanych w jego projektowanie i budowę należeli Filippo Juvarra, Juan Bautista Sacchetti i Ventura Rodríguez.

Pałac Królewski w Madrycie został oficjalnie wpisany na listę zabytków jako Dobro Kultury Hiszpańskiej ('Bien de Interés Cultural') w 1931 roku, pod numerem referencyjnym RI-51-0001061.

W XIX wieku Ferdynand VII zainicjował gruntowną renowację, aby przekształcić pałac w nowoczesną rezydencję w stylu francuskim. Później Alfons XII planował przejście na styl wiktoriański, obejmujące przebudowę pomieszczeń i dodanie mebli z epoki.

W XX wieku podjęto prace renowacyjne w celu naprawienia szkód poniesionych podczas hiszpańskiej wojny domowej. Obejmowały one naprawę i ponowne zainstalowanie elementów dekoracyjnych oraz zastąpienie uszkodzonych ścian wiernymi reprodukcjami.

Pałac Królewski w Madrycie jest uznawany za największy pałac królewski w Europie i jeden z największych na świecie, o powierzchni 135 000 m² i 3 418 pokojach.

Włoski architekt Filippo Juvarra był pierwotnym architektem nowego pałacu, opracowując wystawny projekt inspirowany planami Berniniego dla Luwru. Jego uczeń, Juan Bautista Sacchetti, kontynuował pracę.

W 1760 roku Karol III zatrudnił neoklasycystycznego architekta Francesca Sabatiniego do rozbudowy budynku. Prace Sabatiniego obejmowały plany nowych skrzydeł i rozszerzeń, choć nie wszystkie zostały w pełni zrealizowane.

Wnętrze pałacu jest bogate w sztukę, mieszcząc obrazy takich mistrzów jak Caravaggio, Goya i Velázquez, oraz freski Tiepolo i Mengsa. Wiele z tych dzieł jest częścią hiszpańskiej kolekcji królewskiej.

Wśród swoich znaczących zbiorów Pałac Królewski przechowuje jedyny na świecie kompletny kwintet smyczkowy Stradivariusa, co dodaje mu historycznego i artystycznego znaczenia.

Pałac Królewski w Madrycie jest własnością państwa hiszpańskiego i jest zarządzany przez Patrimonio Nacional, agencję publiczną. Jest otwarty dla zwiedzających, z wyjątkiem okresów ceremonii państwowych.

Obecny pałac stoi na miejscu dawnej twierdzy z epoki muzułmańskiej, zbudowanej przez Emira Muhammada I z Kordoby w IX wieku, która była następnie rozbudowywana i przebudowywana przez wieki.

Królewski Alkazar, który wcześniej zajmował teren obecnego pałacu, spłonął doszczętnie w Wigilię Bożego Narodzenia 1734 roku. Pożar wybuchł w pokojach francuskiego malarza Jeana Ranca.

Obecny układ Placu de la Armería, od strony pałacu, został ustanowiony w 1892 roku według planu architekta Enrique Maríi Repullésa. Historia placu sięga jednak roku 1553.

Ogrody Sabatini, sąsiadujące z pałacem od strony północnej, rozpoczęto budować w 1933 roku za rządów republikańskich. Zaprojektowane przez Fernando Garcíę Mercadala, zostały nazwane na cześć Francesco Sabatiniego.

Budowę Placu Wschodniego rozpoczęto w 1808 roku za panowania króla Józefa Bonaparte, który nakazał rozbiórkę otaczających średniowiecznych budowli. Ukończono ją w 1844 roku za panowania królowej Izabeli II, a ostateczny projekt stworzył architekt Narciso Pascual Colomer.

Biblioteka Królewska zawiera znaczące dokumenty historyczne, w tym Księgę Godzin Izabeli I Kastylijskiej oraz mapy szczegółowo opisujące zasięg Imperium Hiszpańskiego. Jej regały pochodzą z okresów panowania Karola III, Izabeli II i Alfonsa XII.

Królewski Arsenał jest uważany za jeden z najlepszych na świecie, przechowując broń i zbroje od XIII wieku. Pomimo strat wojennych, zachował znaczące europejskie i światowe eksponaty.

Pałac Królewski w Madrycie jest oficjalną rezydencją hiszpańskiej rodziny królewskiej i jest wykorzystywany głównie podczas ceremonii państwowych, podkreślając jego ciągłe znaczenie ceremonialne i symboliczne.

Król Karol III był pierwszym monarchą, który zamieszkał w nowo wybudowanym pałacu w 1764 roku, co stanowiło znaczący punkt w jego historii jako rezydencji królewskiej.

Schody Główne Pałacu Królewskiego, wykonane z jednego kawałka marmuru z San Agustin, zostały zbudowane przez Sabatiniego w 1789 roku. Jego sufit zdobi fresk autorstwa Corrado Giaquinto.

Sala Tronowa, pochodząca z czasów panowania Karola III w 1772 roku, posiada fresk sufitowy autorstwa Tiepolo przedstawiający „Apotheozę monarchii hiszpańskiej” i jest ozdobiona różnymi rzeźbami z brązu.

W 1879 roku dawne apartamenty królowej za panowania Karola III zostały przekształcone w salę bankietową przez Alfonsa XII, a przebudowa została ukończona w 1885 roku. Oryginalne freski na suficie zachowano.

Kaplica Królewska została zaprojektowana w 1748 roku przez Sacchettiego i Venturę Rodrígueza. Jej wnętrze zdobią freski sufitowe autorstwa Giaquinto oraz srebrna płaskorzeźba przedstawiająca papieża Leona I zatrzymującego Attylę.

Sala Tronowa, dawniej apartament Marii Krystyny Austriackiej, zawiera tron Karola III, berło i koronę. Znajdują się tam również dokumenty związane z przemówieniami królewskimi oraz Orderem Złotego Runa.

Kolekcja Królewskiej Apteki zawiera słoje z La Granja de San Ildefonso (XIX wiek) i ceramikę z Talavera de la Reina z XVIII wieku, odzwierciedlając jej historyczną rolę w zaopatrywaniu w leki.

Ogrody Campo del Moro, nazwane na cześć rzekomego obozu muzułmańskiego przywódcy, doczekały się pierwszych usprawnień za panowania Filipa IV. Izabela II, a później Maria Krystyna Austriacka, nadzorowały dalsze prace krajobrazowe w stylach romantycznym i barokowym.

Ogrody Sabatini, stworzone przez rząd republikański w celu przywrócenia terenu do użytku publicznego, zostały oficjalnie otwarte dla zwiedzających przez króla Juana Carlosa I w 1978 roku.